BIVAKMUTSENCRAPUUL

 

Lekker op de zetel en het fleecedekentje over de voetjes. Het toontje van het zevenuurjournaal klinkt en ik begin te knikkebollen. Geeuwen, oogjes proberen open te houden, maar tevergeefs. Nog een laatste poging maar ik glijd weg terwijl manlief mij nog iets toeroept.

“Stil” zeg ik, “ga nu maar mee naar de overkant”. We hebben nog maar één voet op het zebrapad gezet, of we worden door een roodrijder bijna van de weg gemaaid. Boos kijk ik om. “Zie je wie dat was?”, krijs ik naar manlief! Zoals meer senioren, kan ik niet direct meer op zijn naam komen, maar het is die politicus met die grote tanden, met dan gat in het midden, waar je zonder problemen je e-bike in zou kunnen parkeren! Goh namen noemen, dat wordt met de dag problematischer. Manlief is geen hulp, hij weet het al lang niet meer. “Maar” zegt hij, “dat is toch die voormalige eerste minister, die België in de uitverkoop zette! Energie-en telecomsector en wat financiële centra eventjes in buitenlandse handen dumpte om de put in het begrotingstekort te dempen! Ja dat is hem, van die Vlaamse partij, die het nu ineens allemaal Anders gaat doen”. “Zit die nu niet in Europa”, vraag ik. “Die zat er”, antwoordt manlief, die soms over dingen van vroeger toch nog helder uit de hoek kan komen. “Juist, samen met die andere klojo, van diezelfde partij, maar de Waalse tak. Je weet wel, die met zijn hakkel-Nederlands. Die politieker die sinds 2018 jarenlang alle krasloten van de Nationale Loterij opkocht en op die manier zijn corrupte zwarte geld als witte winst op zijn persoonlijke ING rekening stortte. Loopt nog een onderzoekje naar bij het parket.”

Ik hoop maar dat die doodrijder een flinke boete krijgt, zomaar door het rode stoplicht rijden!

Als we verder stappen, komen er uit de andere richting ineens een roedel bivakmutsencrapuul onze richting uit. “Is er weer een pro Palestijnse actie”, vraag ik?

Nee, gewoon een staking van het Franstalige onderwijs. Die hebben waarschijnlijk hun minderjarige studerende achterban aangespoord op mee te komen betogen.

Ze brullen, slopen ‘en passant’ alle bushokjes. Steken auto’s in brand, kliederen gevels vol en lopen met flessen vol benzine op de politie af. “Moeten jullie niet op de schoolbanken zitten en aan jullie examen beginnen? vraag ik. “Non,” roepen ze,” de politie, de brandweer en de ambulances aanvallen ‘est plus excitant”’. Net zoals in de derdewereld waar de overgrote meerderheid van onze schoolbank(blijven)zitters vandaan komt, is de politie de vijand. Anarchie! Het waterkanon wordt op de menigte gericht en geen enkele onderwijzer of leerkracht heeft hun meeloperszootje nog onder controle. Ik riep hen nog toe.” Opvoeding, zowel door de ouders als in de scholen is weeral schromelijk mislukt hé mannen! Education, respect, normes et valeurs de notre société …” Va te faire foutre” antwoordden ze samen met hun marginalenachterban! “En als we kunnen gaan we de politie nog wat laten controleren ook, ons zo aanvallen!”

Manlief trekt aan mijn mouw, “Kom snel hiervandaan, kijk daar is een taxi.” De chauffeur stopt, en roept, “vite,” We tuimelen in de auto en één van de 50% immigrantenchauffeurs, start onmiddellijk de rit. Hij kijkt naar manlief naast hem en lacht zijn witte tanden in zijn bruine gezicht bloot. “C’est comme la guerre chez nous”, zegt hij. Dan pas zie ik dat er op de achterbank, naast mij, al een passagier zit. Zonnebril op, papieren wat voor zijn gezicht, maar voor mij duidelijk herkenbaar. Als hij zijn benen wat verschuift, zie ik zijn enkelband. De zesvoudige moordenaar grinnikt en zegt: ”Hallo ik ben Freddy, juist op weg naar het gewone leven!” Met een dikke portefeuille vol met dwangsommen. Mijn advocaat vindt, dat ik na 6 moorden en 47 jaar nor nog recht heb om ergens anders dan in de gevangenis wat te zitten vegeteren”.

“Ben jij ontsnapt”, vraag ik hem. “Nee hoor dat is die Russische ziekenhuisganger, die met vier politieagenten naar de operatiezaal gebracht werd”, lacht Freddy. “Leek wel de Kolderbrigade, Gaston en Leon”.

“Stop de taxi,” roep ik! Manlief kukkelt er bijna uit en we zetten het op een lopen. Ik hoor hem roepen…

“Hé goed gedut zeker?” Ik open mijn ogen en hoor Stef van het VTM nieuws nog juist zeggen “morgen ben ik er weer met meer nieuws”.

Natuurlijk heb ik alles maar gedroomd, hoop ik, want manlief kan het gewoon niet meer op een lopen zetten…

Simone 8 juni 2026.

 

BUSJE KOMT ZO

 

Een kamikazebuschauffeur heeft Buggenhout eventjes op de kaart gezet en tegelijkertijd ineens een treinovergang lichtjes gesloopt. Was er hier sprake van een weddingschap, van hoeveel keer kan dit, zoiets als Algerijnse roulette?

Vond hij het normaal dat de kindjes riepen dat ze bang waren? Of beloofde hij hen, bij het instappen, de rit van hun leven? Lachte hij de commentaar van de begeleidster weg, toen die hem vroeg om zijn handen aan het stuur te houden en zijn smartphone weg te leggen. Beweerde hij smalend, dat hij juist een fantastisch filmpje op zijn Facebook gezien had, hoe in Zwijndrecht, toch schapen onverdoofd geslacht werden.  Liet hij haar gierend het berichtje lezen, dat er tijdens het offerfeest, in Stabroek een ram gestolen werd, met de naam Kebab. Lag hij proestend plat over zijn stuur toen hij riep:  “Nu waarschijnlijk echte döner kebab”!

Had hij daardoor het eerste rode licht niet gezien? En toen hij nog na hinnikte van het lachen, misschien ook niet het tweede stoplicht? Zag hij door zijn overmoed de twee neergelaten slagbomen niet, of de trein die met een snelheid naderbij denderde…Schrok hij zelf van zijn cowboygedrag, of had hij te veel vertrouwen in zijn Allah toen hij naar de kindjes riep “geen paniek we halen het wel!”

Niet dus.

Zou hij diezelfde stunt met zijn eigen echtgenote naast hem en zijn vijf koters, achter in de bus, durven uithalen hebben?

Een volledige ravage. Drama, ik zou wel kunnen huilen, voor die begeleidster die éénmalig ingesprongen was, omdat de vorigen niet meer met deze chauffeur durfden rijden. Huilen met de ouders die hun hartendieven kwijt waren aan Algerijnse overmoed. Nog steeds noemen ze dat in de media: een schoolbus met “kinderen met een beperking” de enige die een nog grotere beperking had, zat achter het stuur van hun bus!

Toch lief van de Lijn en de andere busmaatschappij om onmiddellijk een bericht de wereld in te sturen, dat hij zo’n goede onberispelijke buschauffeur was. De kranten stonden er vol van, iedereen vroeg zich af hoe zoiets had kunnen gebeuren. Op de TV konden we allemaal zien, hoe zijn djellabavriendjes, hem de dag erna, huilend de hemel in prezen. ’t Was toch zone goeie!

Toen de eerste getuigen en klachten over deze waaghalschauffeur de weg naar de media vonden, vermeldde de busmaatschappij, dat ze soms toch een oogje moesten dichtknijpen, omdat ze anders geen personeel meer vonden.  Een oogje toeknijpen??? Nu waren er door zijn bravourestukje acht ogen toe, zonder kans om ooit terug te openen!

Natuurlijk is zijn weduwe nu overweldigd door verdriet! Wordt ze nu achteraf razend omdat zijn smetteloos blazoen door anderen bezoedeld wordt, of wordt ze woest, nu zij met haar vijf kinderen overblijft met een minimum gezinspensioentje, terwijl haar Nou daarboven aan zijn 72 maagden mag beginnen?

Dus vanaf nu, bekijken we alle buschauffeurs met andere ogen. Er zijn inderdaad ook heel plichtgetrouwe hardwerkende mannen en vrouwen bij. Maar allerlei verhalen komen nu boven. Zelfs wij maakten dingen mee: Buschauffeur die op 8 oktober (de dag nadat Hamas, Israël had aangevallen) zijn radio keihard door de bus deed schallen. We verstonden niks van dat geschreeuw alleen de woorden Gaza en Netanyahu stuiterden door de ganse bus.

De buschauffeur die verontwaardigd was, toen manlief er hem op wees dat hij met zijn smartphonegedrag wel verantwoordelijk was voor de mensen in zijn bus en die pissig riep dat hij de politie zou bellen, omdat hij door deze passagier lastig gevallen werd. Hij zette zijn bus effectief langs de kant van de weg en belde de politie. Deze kwam, luisterde naar manlief zijn uitleg, keek eens in de bus naar de chauffeur en zei: “Ja meneer, laat het beter zo, de volgende bus is er al, neem deze".  De politie Uw vriend!

Ik heb een donkerbruin vermoeden dat het inderdaad voor al die dokters, advocaten en architecten, die met de rubberbootjes tot in Europe gedobberd zijn, wel een grote frustratie is, dat ze nu omgeschoold werden tot buschauffeurs…

Nemen we dan vanaf nu beter de tram? Tja als je geluk hebt dat er die dag juist geen controle is op zwartrijders. De kans is anders groot dat je in een gevecht terecht komt en een mes in je lijf krijgt.

Nemen we dan beter de trein. Ha nee die zullen wel staken. In 2025 al 19 en in 2026 al 32 spoorstakingen …

Kunnen we vliegen? Spijtig, spontane stakingen van de verkeersleiders leggen volledige luchthavens overal in het land stil..  

Dan nemen we gvd de fiets! De fiets. Op 8 april bestelde ik een e-bike op de website van Lidl. Die zou normaal op 15 april geleverd worden. Na 7 meldingen dat de bestelling wat vertraging opliep, licht aan het einde van de tunnel in de 20ste kalenderweek zou hij er zijn. Niet dus.  Na diverse “gesprekken” met hun chat GPT madame Lia, die mij telkens met een “de bestelling is in behandeling” met een kluitje in het Artificiële Intelligentie riet stuurde, kreeg ik eindelijk (dat denk ik dan toch) een persoon van vlees en bloed via Messenger aan de lijn. Een hele geruststelling zullen jullie denken.. Fiets zou volgens de laatste update in de week 23 dus na 1 juni geleverd worden. Ze volgen het zelf dag na dag op, zelfs met een icoontje met hartjes. Maar tot vandaag geen e-bike te zien.

Moraal van dit verhaal, Kijk goed uit welke bus je neemt, pas op met de tram als je controle-fluovestjes ziet opstappen, reken niet meer op de trein of het vliegtuig en vooral koop NOOIT een fiets via de webshop van LIDL.

Simone, 3 juni 2026