Een
kamikazebuschauffeur heeft Buggenhout eventjes op de kaart gezet en
tegelijkertijd ineens een treinovergang lichtjes gesloopt. Was er hier sprake
van een weddingschap, van hoeveel keer kan dit, zoiets als Algerijnse roulette?
Vond
hij het normaal dat de kindjes riepen dat ze bang waren? Of beloofde hij hen,
bij het instappen, de rit van hun leven? Lachte hij de commentaar van de
begeleidster weg, toen die hem vroeg om zijn handen aan het stuur te houden en
zijn smartphone weg te leggen. Beweerde hij smalend, dat hij juist een
fantastisch filmpje op zijn Facebook gezien had, hoe in Zwijndrecht, toch
schapen onverdoofd geslacht werden. Liet hij haar gierend het berichtje
lezen, dat er tijdens het offerfeest, in Stabroek een ram gestolen werd, met de
naam Kebab. Lag hij proestend plat over zijn stuur toen hij riep: “Nu
waarschijnlijk echte döner kebab”!
Had
hij daardoor het eerste rode licht niet gezien? En toen hij nog na hinnikte van
het lachen, misschien ook niet het tweede stoplicht? Zag hij door zijn overmoed
de twee neergelaten slagbomen niet, of de trein die met een snelheid naderbij
denderde…Schrok hij zelf van zijn cowboygedrag, of had hij te veel vertrouwen
in zijn Allah toen hij naar de kindjes riep “geen paniek we halen het wel!”
Niet
dus.
Zou
hij diezelfde stunt met zijn eigen echtgenote naast hem en zijn vijf koters,
achter in de bus, durven uithalen hebben?
Een
volledige ravage. Drama, ik zou wel kunnen huilen, voor die begeleidster die
éénmalig ingesprongen was, omdat de vorigen niet meer met deze chauffeur
durfden rijden. Huilen met de ouders die hun hartendieven kwijt waren aan
Algerijnse overmoed. Nog steeds noemen ze dat in de media: een schoolbus met
“kinderen met een beperking” de enige die een nog grotere beperking had, zat
achter het stuur van hun bus!
Toch
lief van de Lijn en de andere busmaatschappij om onmiddellijk een bericht de
wereld in te sturen, dat hij zo’n goede onberispelijke buschauffeur was. De
kranten stonden er vol van, iedereen vroeg zich af hoe zoiets had kunnen
gebeuren. Op de TV konden we allemaal zien, hoe zijn djellabavriendjes, hem de
dag erna, huilend de hemel in prezen. ’t Was toch zone goeie!
Toen
de eerste getuigen en klachten over deze waaghalschauffeur de weg naar de media
vonden, vermeldde de busmaatschappij, dat ze soms toch een oogje moesten
dichtknijpen, omdat ze anders geen personeel meer vonden. Een oogje
toeknijpen??? Nu waren er door zijn bravourestukje acht ogen toe, zonder kans
om ooit terug te openen!
Natuurlijk
is zijn weduwe nu overweldigd door verdriet! Wordt ze nu achteraf razend omdat
zijn smetteloos blazoen door anderen bezoedeld wordt, of wordt ze woest, nu zij
met haar vijf kinderen overblijft met een minimum gezinspensioentje, terwijl
haar Nou daarboven aan zijn 72 maagden mag beginnen?
Dus
vanaf nu, bekijken we alle buschauffeurs met andere ogen. Er zijn inderdaad ook
heel plichtgetrouwe hardwerkende mannen en vrouwen bij. Maar allerlei verhalen
komen nu boven. Zelfs wij maakten dingen mee: Buschauffeur die op 8 oktober (de
dag nadat Hamas, Israël had aangevallen) zijn radio keihard door de bus deed
schallen. We verstonden niks van dat geschreeuw alleen de woorden Gaza en
Netanyahu stuiterden door de ganse bus.
De
buschauffeur die verontwaardigd was, toen manlief er hem op wees dat hij met
zijn smartphonegedrag wel verantwoordelijk was voor de mensen in zijn bus en
die pissig riep dat hij de politie zou bellen, omdat hij door deze passagier
lastig gevallen werd. Hij zette zijn bus effectief langs de kant van de weg en
belde de politie. Deze kwam, luisterde naar manlief zijn uitleg, keek eens in
de bus naar de chauffeur en zei: “Ja meneer, laat het beter zo, de volgende bus
is er al, neem deze". De politie Uw vriend!
Ik
heb een donkerbruin vermoeden dat het inderdaad voor al die dokters, advocaten
en architecten, die met de rubberbootjes tot in Europe gedobberd zijn, wel een
grote frustratie is, dat ze nu omgeschoold werden tot buschauffeurs…
Nemen
we dan vanaf nu beter de tram? Tja als je geluk hebt dat er die dag juist geen
controle is op zwartrijders. De kans is anders groot dat je in een gevecht
terecht komt en een mes in je lijf krijgt.
Nemen
we dan beter de trein. Ha nee die zullen wel staken. In 2025 al 19 en in 2026
al 32 spoorstakingen …
Kunnen
we vliegen? Spijtig, spontane stakingen van de verkeersleiders leggen volledige
luchthavens overal in het land stil..
Dan
nemen we gvd de fiets! De fiets. Op 8 april bestelde ik een e-bike op de
website van Lidl. Die zou normaal op 15 april geleverd worden. Na 7 meldingen
dat de bestelling wat vertraging opliep, licht aan het einde van de tunnel in
de 20ste kalenderweek zou hij er zijn. Niet dus. Na diverse “gesprekken”
met hun chat GPT madame Lia, die mij telkens met een “de bestelling is in
behandeling” met een kluitje in het Artificiële Inteligente riet stuurde, kreeg
ik eindelijk (dat denk ik dan toch) een persoon van vlees en bloed via
Messenger aan de lijn. Een hele geruststelling zullen jullie denken.. Fiets zou
volgens de laatste update in de week 23 dus na 1 juni geleverd worden. Ze
volgen het zelf dag na dag op, zelfs met een icoontje met hartjes. Maar tot
vandaag geen e-bike te zien.
Moraal
van dit verhaal, Kijk goed uit welke bus je neemt, pas op met de tram als je
controle-fluovestjes ziet opstappen, reken niet meer op de trein of het
vliegtuig en vooral koop NOOIT een fiets via de webshop van LIDL.
Simone,
3 juni 2026
