LIDLE TIME

 

Vorige vrijdag was het weer zover, boodschappen doen.

Manlief bleef liever eventjes in de auto zitten, terwijl ik snel een rondje Lidl deed.

Dat was de bedoeling, maar een ouder echtpaar slenterde zigzaggend voor mij uit. Het was een wat ouder ogend paar zeventigers of een jonger ogend stel tachtigers of zelfs negentigers. Wie zou het zeggen. Maar ze liepen iedereen behoorlijk in de weg alsof ze de enige klanten in de winkel waren. De man nam een tweetal peren uit het rek en deponeerde ze in de winkelkar. Onmiddellijk nam de vrouw met veel gezucht het fruit er terug uit “Zeg je weet dat je die niet meer kan kauwen Louis, leg terug!” “Maar, Maria, als ik ze in kleine stukjes snij, dan gaat het toch nog” Wie moet die dan in kleine stukjes snijden, hé?? Marie duwde de kar wat verder en kneep eerst wat in een koppel nectarines alvorens ze die in de kar legde. “Wat gaan we vandaag eten?” Louis keek aarzelend rond. Worteltjes misschien?” Weeral pekes, Louis, Pekes, pekes, pekesstoemp! Ik heb al genoeg aan één oud peke zenne!!” Ze grinnikte, keek rond alsof ze verwachtte dat ze bijval zou krijgen van de andere klanten, want ze vond zichzelf heel hilarisch. “Zal ik spinazie nemen? Dan maak ik daar puree mee!” “Maria er ligt nog een heel pak spinazie van vorige week in de ijskast!” “Dat geloof ik niet Louis, dat zal je weer verkeerd gezien hebben”. Louis haalde zijn schouders op en liep door, terwijl Maria heel demonstratief een bloemkool in haar kar kieperde. “Lekker met worstjes, dat kunnen we nog goed bijten, Louke!”

Vervolgens kwamen we aan het rek met de koekjes. Ik manoeuvreerde mijn kar heel demonstratief, met een sorry, voor die van het zaagkoppel.

De uiteenzetting van de zachte of de harde koeken moest ik eventjes niet meer aanhoren. Toen ik aan de achterkant van deze afdeling naar de flessen wijn stond te kijken, hoorde ik hun gekakel over de minuutsoepjes en de kokosroom verder gaan. “Nee Louis, die kan je kopen, als je beloofd er maar ééntje per dag te nemen, niet zoals gisteren vijf tegelijkertijd in je mond te proppen, eventjes vergeten dat je diabetes hebt?? Godverd.. je lijkt wel een klein kind.” “Maar Maria die vind ik helemaal niet lekker, vind ik niks aan.” “Tuttut, die zullen we eens proberen”

Ik deed de rest van mijn boodschappen in snelmodus eventjes de winkel rond. Op weg naar de kassa, kwam ik ze opnieuw tegen. Nog steeds zwalpten ze van de ene naar de andere kant tussen de rekken, terwijl er achter hen een tweetal klanten zich stilaan begonnen te ergeren.

Vrolijker waren ze er ondertussen niet op geworden. Zij met een kop als een donderwolk, hij er moedeloos sleffend achteraan. Het was waarschijnlijk de ruzie niet waard, maar op zijn hoofd stond bijna in grote letters getatoeëerd “Hoe lang nog!”.

Ik was al lang blij dat mijn manlief dit toekomstbeeld niet had moeten aanhoren…Het zag er niet veelbelovend uit!

 

Sim, 26 september 2026 met volle winkelkar naar buiten.

 

 

CEUTAKLAAS

 

Sinds hij vorig jaar op Lampedusa bijna geen liefhebbers vond om als zwarte Piet mee naar Spanje en daarna op 6 december mee naar Nederland en België te gaan, bedenkt Sinterklaas dat hij er dit jaar snel bij moet zijn. Zoveel tijd in die mannekes gestoken vorig jaar. Ze over de daken leren lopen met een grote zak speelgoed op de rug, Ze leren inbreken, want door de schouw naar beneden is er door de opkomst van de gasketels en de warmtepompen niet meer bij, maar toen later bleek dat ze met legoblokken, een pop en een autootje naar binnen gingen en vervolgens met meer, een magnetron, een portefeuille, een PC, een smartphone en een kluis enz naar buiten kwamen, moest hij zijn strategie toch lichtjes wijzigen. Vooral die keer toen ze ergens naar binnen waren gegaan en ze met emmers coke en wiet het pand verlieten. Toen hadden ze ineens ontdekt dat dealen veel lucratiever was dan de aalmoes die de Heilige man uitbetaalde. Met omhoog gestoken vingers hadden ze de stoomboot verlaten en waren ze met een papiertje “U moet het land verlaten” de wijde Europese wereld ingetrokken. Een paar brave zwartjes waren met hem terug naar Spanje gevaren en daar met de “zuiderzon” verdwenen. Ze zeulden nu in Madrid rond met grote zakken handtassen en namaak Rolex uurwerken.

Dus dit jaar zou hij het anders aanpakken! Hij zette zijn mijter op zijn hoofd en stoomde richting Ceuta. Volgens de televisie en de kranten zouden daar wel een groot aantal potentiële zwarte Pieten te vinden zijn. Toen hij langs de vloedlijn voer, zag hij overal zwem- en autobanden, sandalen, sloffen en schoenen drijven. Hij vroeg zich af “als je nu toch een beetje koophandelsinteresse zou hebben, dan zou je toch proberen om die autobanden te recupereren. Die dobberschoenen trachten uit het water te vissen en ze terug in paren in een pop-up winkeltje proberen te verkopen” Maar toen hij eindelijk zijn stoomboot aan wal kreeg, zag hij geen eventuele zwarte Pieten, maar een massa bruine haantjes. Ze hadden het strand al volledig ingenomen en hadden zelfs van allerlei afval hutten gebouwd. Daartussen grote spandoeken “Wij willen asiel”. Een groot gedeelte van die mannen was minderjarig en de Sint begreep niet dat die ouders hun Mohameds zo maar in een short, een t-shirtje en met teensletsen, zonder geld of hun papieren en volledig zonder rugzakje met een grote fles water, een hand vol dadels en een Tupperware potje met de overschot van de tajin en een restje van de couscous de oversteek naar Europa lieten maken. Waren die ouders nu dan niet heel ongerust? Hun Mo had niks meer van zich laten horen. Had hij het gemaakt of was hij bij de meer dan 100 verdronken slachtoffers? Hoe lang moesten ze nog wachten voor ze hun valiezen voor de gezinshereniging konden inpakken??

De Sint krabbelde in zijn baard en zag dat de Rode Kruismensen overal flesjes water uitdeelden. Niet hier in Ceuta, maar terug over de Marokkaanse grens moest hun foodtruck staan. Met een gigantische barbecue met halal vlees en grote sappige tajins, lam en pruimen en honingkoekjes met sesam na.

De honger zou de rest doen!

Sinterklaas bekeek de chaos. Hij zag wel dat er daar tegen de grond een aantal zwartjes lagen te slapen. Misschien had hij dit jaar dan toch geluk. Hij sprak ze aan en kreeg alleen als antwoord “Zwarte Piet spelen, ge zijt zot zeker! Mogen we dan aan de overkant in hotel? Krijgen we dan naast ons eten en drinken ook een som geld? Krijgen we dan ineens asiel en moeten we niet als illegaal jaren op het antwoord blijven wachten? Mogen wij ons moeder en vader en onze vier broers en twee zussen ook laten overkomen? Kan men ons dan nog terugsturen?? Moeten wij echt op zo’n ouderwetse stoomboot? Die rubberboten van de mensensmokkelaars zijn tienmaal sneller.

De Sint zag het met lede ogen aan.. Hij kroop achter het roer van zijn boot en tufte terug richting het vasteland. Het zou dit jaar voor de kindjes in december weer met roet-roze en blauwe Pieten zijn.

• Sim 20 augustus 2026

SPEED-STEPPEN

 

Ik had deze voormiddag met een vriendin afgesproken op de Bist in Wilrijk. 

Ik fietste er met mijn nieuwe e-bike naartoe. Helm op, zonnebril op de neus en ik peddelde aan 16 km per uur op batterijnummertje 1. Op nummertje 2 kon ik zelfs tot 20 km/u halen. 3 durfde ik zelfs niet uit te proberen!  Prachtig dacht ik, lekker snel.

Plots kwam er achter mij langs een opgedreven step voorbij geflitst met twee luidruchtige joelende haantjes. De eerste met één hand aan het stuur en in zijn rechterhand de smartphone. De tweede met zijn linkerhand rond de buik van nummer één en zijn telefoon in een soort Hitlergroet de hoogte in. Filmpjes maken voor straks op de sociale media zeker?

Opeens kwam er tussen twee geparkeerde auto’s door een man met een roze fiets het fietspad opgedraaid. “Godverdomme” riep de man, “kunnen jullie niet uitkijken?” De step-macho’s remden te abrupt en de twee donderden van hun elektrische trottinet terwijl hun telefoons een grote bocht in de ruimte maakten en met een krak op de stenen vielen.

De achterste kwakte met zijn hoofd op het fietspad, terwijl de voorste met mankende knieën richting telefoons hinkte.

“Fuck you, vuil janet” riep hij. De man draaide zijn fiets richting de twee Marokkanen. “Ten eerste ben ik geen homo, ten tweede mogen jullie niet, met zulke snelheid, met jullie opgefokte steppen hier op het fietspad en ten derde mogen jullie niet met twee op zo’n ding rondrijden. Maar al deze wetten tellen alleen voor ons de brave burgers zeker, nooit voor zo’n bruin smoelen zoals jullie,, Maar ik ken jullie wel hoor, nog snel een pakje wiet of een gram wit poeder gaan afgeven zeker?”

“Fuck you man, wij vinden jou, ik zweer het”. Ik krijg jou wel, ik zweer het.” De eerste wreef over zijn pijnlijke knie en de tweede streek met een gekneusde hand door zijn zwarte kroezelkrullen

De roze fietsman draaide zich om, bekeek het tweetal nog eens extra en fietste gewoon verder. Op de stoep naast de gesneuvelden op het fietspad, stonden ondertussen, naast mij,  al een vijftal hoofddoekvrouwen commentaar te geven.

Eventjes overwoog ik, moet ik nu de politie of een ambulance bellen? Maar toen ik de haat in de pikzwarte Arabische ogen zag oplichten, dacht ik, gewoon snel hier vandaan! Niet mee moeien (het blijft moeilijk voor mij, maar ik leer bij)

Ondanks ik met mijn e-bike toch een behoorlijke snelheid kon halen, fietste ik toch stilletjes op een gezapig tempo achter de roze fietser aan. Je weet maar nooit dat de wraak, die zich opbouwde en langs achter zou komen, sneller uitgevoerd zou worden.

De fietser zette zijn fiets op het plein tussen de fietsrekken, deed de boel niet op slot en slenterde naar het cafeetje op de hoek.  Ik zette mijn fiets wel een eindje verder tussen de rekken. Ik deed hem op slot met de sleutel en met nog een extra zwaar fietsslot. In deze buurt weet je maar nooit. Ik bedacht dat deze man, gezien het steprelletje, wel extra onvoorzichtig was... Straks een roze fiets met twee platte doorgesneden banden, of met maar één wiel en zonder zadel…maar ja….

Toen ik mijn handtas uit de fietszakken haalde, kwam er een moeder met haar dochter voorbij gewandeld. “Kijk”, riep het meisje, “dat is mijn fiets, die vorige week voor de Zeeman gestolen werd!!”

“Ben je zeker?”, zei de moeder, “Maar ja ma, kijk met de sticker van het lieveheersbeestje op de fietsbel, en kijk die roze bloemetjes op de fietszak! En hij staat niet op slot, mijn roze fietsketting hangt er niet meer op. Moeten we nu de politie bellen, om te zeggen dat we mijn gestolen fiets teruggevonden hebben”? Het meisje en haar moeder keken nog eens rond. “Niks politie, je neemt nu je fiets uit het rek en je fietst er nu onmiddellijk mee naar huis, opgelost” zei de vrouw.

Eventjes dacht ik aan die man, die straks uit de kroeg zou komen en die zeker zou denken dat die twee kut..M zijn fiets gestolen hadden. Karma bestaat!

 

Sim, 6 augustus 2026

 

IK HEB REUZE GROTE BLOEMKOLEN, BLOEMKOLEN, BLOEMKOLEN, HO WAT ZIJN ZE GROOT!

 

Nee, nee! Het is niet wat jullie denken..alhoewel..

Nee ik kocht gisteren in de Lidl een mooie grote mega-bloemkool. Zo één waar wij als senioren twee keer van eten en nadien nog voor driekeer bloemkoolsoep van koken.

Die bloemkool lag nu op het aanrecht te wachten om in roosjes verdeeld te worden.

‘Zeg’ zei manlief, ‘hebben ze jou vroeger ook wijsgemaakt, dat de kindjes uit de bloemkolen kwamen?’ ‘Nee, zei ik ’mijn ouders waren nogal realisten, maar dat verhaal ken ik wel hoor!’. ‘Wat ze de kinderen vroeger allemaal op de mouw spelden! In Nederland kwamen ze zelfs uit rode of witte kolen (toen moesten ze nog geen bruine of zwarte kolen uitvinden) Helemaal in het hoge noorden kwamen ze zelfs onder een steen vandaan. Op die steen moesten dan de toekomstige ouders een cent leggen. Twee centen als het een jongetje moest zijn. Voor een stukje extra, moest wel wat meer betaald worden’, grinnikte ik! Wie er nadien met die centen ribbedebie was?? Wat de mogelijke uitleg was als er dan toch een piskous uit kwam in plaats van een haantje, dat vond ik nergens terug in de volksbijbel. Maar er zal wel een onmogelijk verhaal aan vast gezeten hebben. Men kon en kan de mensen alles doen geloven.’

En nu nog zie je overal als er een kindje geboren is, ooievaars met een blauw of roze pamperpakketje aan het raam hangen. Hoe komen ze erbij? In einde en verre, normaal, nooit een ooievaar in België te bespeuren. Tenzij ze naargelang het broedseizoen later in de Zoo van Planckendael wat eieren op een hoge paal komen leggen. ! En toch brachten die blijkbaar het ganse jaar door kwistig overal borelingen rond. Moesten ze nu als transporteur een reisduif of een reiger uitgekozen hebben, dan zou het nog een beetje geloofwaardiger geweest zijn, maar een ooievaar??

Tja dat was zoiets als de klokken van Rome, die zag je ook niet vanuit Italië overzweven met een voorraad onsmeltbare chocolade eieren, niet waar!

Mijn papa hield niet van dat soort sprookjes en die zei mij gewoon dat kindjes uit de buik van de mama kwamen. Als zesjarige stond je er dan nog niet echt bij stil, hoe die er dan inkwamen, maar ergens in mijn lagere school-hersentjes werd die informatie met een aantal vraagtekens opgeslagen.

Toen ik na een tijdje aan ons ma vroeg ‘hoe komt nu die baby in de buik?’ Antwoordde ze ‘Awel mama en papa liggen in bed en dan wordt de plasser van de papa heel dik en dan komt die naar de mama geschoven.’ Op mijn vraag ‘sliepen jullie dan al?’ kwam er geen antwoord. Dus had ik een volledig kinderjaar het idee, dat er een kruipende papaslang ergens in de navel van mijn moeder geklommen was…

Elke dag, na schooltijd, was ik bij moemoe en vava. Die woonden in Antwerpen, recht tegenover het toenmalige Zeemanshuis. Ik had daar twee vriendinnetjes van een jaar ouder, wiens ouders op de hoek van de straat het volkscafé Den Tweeling hadden. Die vertelden met veel overtuiging wat ze al allemaal wisten en ik niet.. Dat Sinterklaas niet bestond, dat de paashaas geen chocolade eikes bracht, dat Jezus geen water in wijn kon veranderen en ook niet in bier, want dat anders hun ouders het café wel konden sluiten. Dat ik al die onzin en riedeltjes, die sommige van mijn klasgenootjes opdreunden, die hun eerste communie aan het voorbereiden waren, van weesgegroet Maria vol van genade en Here God.. zeker niet voor waar moest aannemen. Dat de ooievaar geen babies kwam brengen en dat bloemkolen alleen waren om op te eten! Zij wisten al hoe de vork in de steel zat.. enfin hoe de spuitroom in het horentje kwam.. Dat ma en pa zelf een spelletje met die piemel deden dan dat die met veel plezier in het plasgaatje van mama een zaadje dropte, dat dan in mama’s buik begon te groeien. En na al dat plezier kwamen daar de kindjes van. Bij hen had hun papa zelfs twee zaadjes tegelijkertijd gespoten…

Soms zagen we op het grote grasveld voor het Zeemanshuis twee hondjes een wipje maken en dan riep de tweeling ‘kijk zo ongeveer zijn wij ook ooit gemaakt!’

Elke avond vertelde ik al deze geheimen aan mijn papa, die hier zonder schaamte, onmiddellijk zijn eigen theorie aan toevoegde.

Ik kon het niet laten! Ik was nog niet in mijn puberteit maar moeder t(p)esten vond ik al op heel jonge leeftijd heel plezant. Ik legde deze proef op de som, dan ook later aan ons ma voor. Hoe kwamen die kindjes nu eigenlijk echt in die buik en hoe kwamen die er dan uit? Hevig blozend moest die toegeven dat er inderdaad zoiets als seks bestond. Ik liet ze wat rond de pot draaien en wat stuntelen. Wist zij veel! Ik wist alles al, in geuren en kleuren, van naaldje tot draadje met dank aan mijn vriendinnetjes van Café Den Tweeling!  Pa, zat achter ons, met een heimelijk glimlach naar ons ma haar uiteenzetting te luisteren.

Dus om nu een lang verhaal kort te maken, vanavond eten we bloemkolen met ‘witte saus’ en een grote dikke boerenworst!

Sim, Edegem 27 juli 2026

 

 

KANSPARELS

 

Vorige week ging ik nog eens samen met mijn vriendin Annie shoppen in Antwerpen. Vanaf 1 juli waren daar de solden weer gestart en in plaats van sterk afgeprijsde kledingstukken, kregen wij de indruk dat de kledingzaken volgepropt waren met nieuwe goedkope rommelspullen. T-shirts, bloesjes, zomerjurken en djellabas in allerlei kleuren tegen elkaar geperst.

We waren het erover eens, de laatste vijf jaar is niets meer zoals het moet zijn in Antwerpen. Niet alleen in de Action of in de Primark domineren hoofddoekverkoopsters maar nu ook in C&A en Hema begint de religieuze tendens de overmacht te krijgen. Oké, ze werken, maar iets vertelt me toch dat het niet integreren maar stilaan provoceren wordt. We mogen met onze sjaal niet voor de klas staan en we mogen met onze doek niet achter een openbaar loket zitten, dus nemen we gewoon het Antwerpse straatbeeld over.

Zelfs op de bus naar huis werd het pijnlijk duidelijk. Ik stapte op en ging bijna helemaal achteraan zitten. Het gangpad werd ondertussen geblokkeerd door twee kinderwagens. Een hoofddoek- Marokkaanse met een krijsend kind en een negerin in een Afrikaanse pagne, een heel kleurrijke wikkelrok (sorry ik blijf gewoon dit woke woord gebruiken, want je ziet ineens een volronde zwarte vrouw voor je, met een kont waar je een volledig Ikea servies op kan zetten). In haar kinderwagen lag een zoet lief klein zwartje braaf te slapen.

Bij de volgende halte stapte een Jodin op met een buggy . Betalen daar deed ze niet aan. Het was bijna 40 gr op de bus, maar die mevrouw deed lustig mee aan het grote religieuze carnaval. Platte schoenen, dikke kousen, een plooirok, daarboven een dikke vest, een pruik en daarboven op een melig hoedje. Het peutertje had al grote pijpenkrullen en een mini keppeltje op. Ik vroeg me instant af, hoe dat keppeltje op dat bolleke bleef staan zonder bij elke bots op de grond te vallen…Bij mij zou dit desastreus zijn.. maar ik zou dan ook geen.. enfin

Al na één halte stapte de Jodin terug af. Te lui of te warm om een stukje te wandelen. De éne eraf een volgende kinderwagen erop.

Een volledig ingepakte Indonesische moslima duwde haar kinderwagen, zonder eventjes te wachten, tussen de benen van de afstappers door, de bus op. Achter haar vier jongetjes met elk 10 cm verschil en één als een paasei omzwachteld zesjarig meisje. Eén in de kinderkoets en één in de monumentale buik.

De jongetjes liepen ineens naar de achterbank (juist achter mij) waar ze lief naast elkaar konden zitten. De mama riep hen iets na en ze gingen braaf met zijn vieren op twee stoelen zitten. Het meisje bleef bij mama rondhangen.

Er was een reukje aan die jongens. Ik rook ineens een putluchtje. Het beerputgeurtje werd intenser. Er kwamen twee jonge mannen de bus op gesprongen. Ze schoven door naar de achterste stoelen. “Godmiljaar, ruik jij dat ook? Er heeft er éne in zijn broek gescheten!”. “Ja nu je het zegt, das ni normaal hé! Hebben jullie in je broek gekakt?” Ze knijpen met hun vingers heel demonstratief in hun neus. Ze wijzen naar de vier Islamietjes, maar die begrijpen er geen woord van. Nog niet voldoende Nederlands geleerd of nog maar voor kort als gezinshereniging aangekomen waarschijnlijk!

Bij de volgende halte sta ik op, want ik krijg stilaan braakneigingen en ga enkele banken naar voor in de bus zitten. De rioollucht is daar ietwat dragelijker. Als de bus nu maar niet in een file terechtkomt want dan zijn we allemaal goed gechareld! De bus rijdt een stukje naast een plantsoen met een speeltuin en daar gaat de Indonesische pinguïn met haar zes dwergen van de bus af. De strontlucht walmt achter hen aan.

Als ze daar naast de bus op het voetpad staan te wachten, kan ik het niet nalaten om eventjes de rekening te maken. Zes, bijna zeven keer kindergeld/groeipremies dus niet moeilijk dat onze regering die bodemloze miljardenput niet gedempt krijgt! Nu maar te hopen dat die kansparel, die voor dit jaarlijkse legsel verantwoordelijk is, wel degelijk werkt en niet leeft van ons stempelgeld, ziekenkas of van een door onze regering goedgekeurd leefloon. Men zegt, pecunia non olet, maar in dit geval…stinkt geld misschien toch een beetje.

De bus rijdt verder met een vleugje Chanel nr Kak. De Marokkaanse wuift met haar hand voor haar gezicht. “Het is hier warm hé!” Manlief zou dan al dadelijk inpikken en zeggen “doe dan die sjaal af , stukken beter en frisser hoor”. Maar manlief is er niet bij en ik hou wijselijk mijn mond. Dit gebeurt niet veel, maar in tijden van….je weet maar nooit dat je straks opgewacht wordt en een mes in je lijf krijgt.

Het krijsende kind is gelukkig stilgevallen en het negerjongetje speelt ondertussen met een speelgoedgiraffe. Aan de halte bij het hospitaal stappen deze twee kinderwagenmama’s af.

Er zitten nu nog zo’n zeven authentieke Vlamingen op de bus die elkaar wat bedremmeld aankijken.  

Ik ben allang blij dat deze ingevoerde roedel afstapt voor ik aan mijn eigen halte ben.

Maar straks gaat de gemeente iets verder, na deze halte, een verplichte sociale woningwijk optrekken… en dan rijden ze gegarandeerd weer allemaal verder mee…

Toen ik ’s avonds naar Annie appte, wat ik op de bus allemaal meegemaakt had, zei ze “je moet eens mee langs het Sint Jansplein en de Dam rijden, je ogen rollen eruit!”

Sim, zonder hoofddoek en niks ervan is gelogen.

19.7.2026

 

 

MUGGENZIFSTER

 

De hittegolf had zich nog steeds boven Europa genesteld en iedereen zocht overal de schaduw en de koelte op. We waren niet echt moe van de lichamelijke arbeid, maar zweterig en afgemat van de hitte.

Het was behoorlijk warm in de slaapkamer en net toen ik bijna in ’t slaap dommelde, hoorde ik op de achtergrond een sirene afgaan. Niks brand- of autoalarm alleen een vrouwtjesmug die naar lekker bloed op zoek was. Waarom moeten die loeders eerst met een schrille zoemtoon een paar rondjes rond je oren doen alvorens ze wilden aanvallen? Ergens in de evolutie is er toch daar in de muggenwereld iets faliekant fout gegaan! Waarom maken die vrouwtjes zo’n snerpend lawaai alvorens ze hun bloedgever gaan aanvallen? Waarom strijken ze niet zonder kabaal te maken gewoon op je arm of je bil neer, schroeven ze hun slurfje erin en tappen een beetje van dat lekker bloed, punt. Zo zou het moeten zijn. Maar nee eerst er zeker van zijn dat het slachtoffer je aanval goed gehoord heeft, dan de schroef erin, bloed oppompen en daarna je donor als dank een joekel van een beet geven die nog dagen blijft jeuken.

Je mag je ondertussen insmeren met allerlei anti muggensprays, je kan diverse stekkers met anti insecttabletten in de elektriciteit steken of met een bus rondsproeien, die smeerlappekes zijn er ondertussen immuun voor geworden. Ja van de vrouwtjes kan je alles verwachten.. de mannetjes daarentegen steken nooit, Ik ben geen echte muggenzifster, maar waarom kan de wereld niet uitsluitend uit mannelijke homo-muggen bestaan?

Je hoort ze rond je oren zoemen omdat je daar je lichaamswarmte uitstraalt. Want ook je bloed moet op een zekere temperatuur zijn, wil madame mug jouw eiwitten kunnen gebruiken om haar eitjes te kunnen ontwikkelen. En waarom altijd mijn bloed? Nooit dat van manlief! Oké ik heb O positief en daarom straalt dat misschien optimistischere en leukere dingen uit dan bij een A negatief mens.. maar toch verdeel het een beetje! Ieder zijn eigen muggenbeet en jeuk!

En lef dat die krengen hebben. Ze steken zich daarna zelfs niet weg achter de gordijnen of achter de kasten.  ’s Morgens zitten ze dan zo’n twintig centimeter boven je nachtkastje, met een stoma vol van jouw bloed, uit te buiken op het crème kleurige slaapkamerbehang. Ze weten verdorie goed dat hun bloedgever hun niet met de vlakke hand gaat plat meppen, want dat je anders binnen tien jaar nog steeds die bloedtransfusie op het papier kan zien…

 Met insectenspray in aanslag, krijgt de toekomstige moedermug van mij een stevige douche. Hopelijk werkt die nog alvorens er opnieuw een roedel kleine stekers geboren worden.

Sim,  met grote joekel muggenbeet op mijn kont

13.07.2026

CAFE HET KLOKSKE IN ANTWERPEN

 

Manlief en ik zaten aan een tafeltje op het terras van café het Klokske in Antwerpen. Hij achter een frisse getapte Stella, ik dronk een Liefmans, kriek 00.                                            

Schuin naast ons zat er een jong stel. Hij een jonge Brat Pitt lookalike, met een spannende t-shirt aan die zijn stevige armen accentueerde. Op zijn onderarm een tattoo met onleesbare letters en rond zijn pols een Swatch horloge . Terwijl hij zijn bles naar achter streek, nipte hij aan het gekende Antwerpse bolleke De Koningsbier. Naast hem zat zijn vriendin, type Bridget Jones. Leuk snoetje maar met overal al iets te veel rondingen voor haar leeftijd. Haar bloesje spande over haar serieuze toeters en haar haar golfde wat onverzorgd op haar schouders.  Zij stak vol overgave een aantal bitterballen in haar rood gestifte mond. “Nou Noa, leuk hier in Antwerpen hé, was werkelijk een goed idee van jou, lieverd. Dagje shoppen en dan terrasje meepikken.” Goed te doen met het openbaar vervoer, niet te lang op de bus en dan al die winkels. Zo leuk”

“Tja Shania, wat je leuk noemt…van Action naar de INNO, van de C&A naar de Hema van het Kruidvat  naar de Primark..en dan wou je nog terug naar de Zeeman  pfft ik weet plezanter dingen;”

 “Maar Noa in de Action bleef je wel een half uur naar al die USB aansluitingen en Smartphonehoesjes staren! Dat vond je toch interessant? Meer dan een half uur zelfs”

“Nog bijna niet zolang zoals de tijd dat ik buiten bij al die pashokjes stond te schilderen, terwijl jij de halve winkel moest aanpassen!”.

“Maar Noa, alles was er zo supergoedkoop, dan kan je toch ineens je slag slaan! Hoe lang duurt het misschien voor we nog eens naar Antwerpen stad kunnen komen?? Zeg doe nu niet zo vervelend?, we hebben toch een leuke tijd?  Nog een bolleke? Ik neem een Dame Blanche.”

Op het terras kwamen twee prachtige blonde meiden tussen de tafeltjes door onze kant op. Ze lieten zich lachend op de stoeltjes neerzakken en screenden de andere gasten. “Moet jij een cocktail?” “Nee hoor, gisteravond iets teveel cocktails gedronken, geef mij maar een Spa bruis en jij??” “Ja, dan voor de lijn, maar een colaatje zero zeker”.

Spa bruis liet haar oog op de Brad Pitt lookalike vallen, tuitte haar mond en zwierden haar lange blonde haren in het rond.

Brads mondhoeken gingen een weinig naar boven zich bewust van de vrouwelijke aandacht en bleven eventjes in glimlachstand staan. Zijn ogen glinsterden ineens en hij bevochtigde zijn lippen voor hij de pint terug aan zijn mond zette. Shania, zich van niets bewust,  lepelde haar ijs met een zucht van genot en een glimlach naar binnen.

“Goh, Noa, dit ijs met die chocolade, dit is zo lekker! Moet jij niet proeven?”

“Tja Shania, als je nog meer van al die troep in je mond blijft proppen, dan zal je straks spijt hebben dat je van alle dingen die je in die Primark gekocht hebt niet ineens twee maten groter mee gegrabbeld hebt!” Er kwam juist een dikke zwarte met een kont waar je een volledig pannenset kon opzetten voorbij geslenterd. Kijk, terwijl hij met zijn vinger richting Groenplaats wees, nog wat bitterballen en ijsjes en straks waggel je net zoals zij”, Heel voldaan van zijn betoog knipoogde hij naar Spa bruis.

Shania’s ijslepel stopte halverwege en ze bekeek vol ongeloof haar prins, die net van zijn witte paard gedonderd was. Eventjes leek Noa zelf geschrokken van zijn sermoen maar toen hij Spa buis zag rechtstaan en richting de toiletten stappen, stond hij ook op.. “eventjes pissen, zal ineens betalen”.

Ik moest mijn nieuwsgierigheid in toom houden om er niet achteraan te gaan en te horen of te zien of ze telefoonnummers zouden uitwisselen. Volgend uitstapje naar Antwerpen, zou duidelijk niet met Bridjet Jones zijn, maar met een blonde Barbie.

Noa kwam als eerste, breed glimlachend terug op het terras. “Kom, alles is betaald, we moeten door anders missen we onze bus nog. Hij sleurde zijn bijna ex-lief uit het stoeltje, zodat de rest van het inmiddels gesmolten ijs over de tafel kletste. Shania trippelde geërgerd  richting Groenplaats en de Hema-, C&A- en Primarkwinkeltassen zwierden rond haar benen. Brad hielp lekker niet mee dragen.

Spa Bruis kwam terug het terras op. “En” joelde Cola zero, “afspraakje gemaakt? Telefoonnummers uitgewisseld met Bradje Pitt? “Ja, dag Jan, antwoordde Spa bruis, wel gedaan maar heb hem daarna onmiddellijk geblokkeerd. Heb je gehoord hoe hij zijn vriendinnetje behandelde? Prachtig knappe gast van buiten, lompe schoft van binnen. Niet mè mij hé, schetterde zij, in het plat Antwerps..

Twee mooie jonge mannen kwamen het terras op. “Kijk “zei Cola Zero,” meer vissen in de zee..en die lijkt werkelijk een beetje op George Cloony van twintig jaar geleden!!”

Ze draaide haar lichaam al een beetje richting de testosteron. Spa bruis gierde het bijna uit”  Kijk, George hand in hand met Ed Sheeran zeker!! BV-daten, zal voor andere keer zijn”.

Ze riepen de dienster, rekenden af, kwamen bijna niet meer bij van de lachstuip en liepen luid brullend “Antwerpen, here we come” de Groenplaats op.

Ik zat daar achter mijn Liefmans Kriek 00 hardop te glimlachen. Manlief, die niets gehoord (wat niet abnormaal is met maar één hoorapparaat ipv twee) en van de romantische vertoning niks meegekregen had, keek me aan alsof ik een debiel was en begreep niet wat er toch zo allemaal te lachen viel…

Nog een Stella, schat, of gaan we een restaurantje opzoeken? Veel zal er hier niet meer te beleven zijn.

Sim, café het Klokske, Groenplaats Antwerpen, 2 juli 2026

HITTEGOLF

 

Het was warm! Wat zeg ik, het was heet! Zo heet dat de mussen van het dak vielen..Nou ja als er nog mussen zouden geweest zijn. Sinds een paar jaar al in einde of verre in onze tuin geen mus meer te bespeuren. Ofwel hadden ze, voor de wereld aan de klimaatopwarming zou vergaan, zich stelselmatig geliquideerd ofwel waren ze slimmer en waren met de eerste Belgische hittegolf geëmigreerd naar betere oorden. Ergens waar er veel minder mensen waren en het nu ondertussen veel rustiger was, in bijna de helft van Afrika of het Oosten dus.

Het was heet, het zweet liep in straaltjes vanonder mijn haren, recht in mijn zonnebril. Mijn haar was constant kletsnat en stond in kroezelpieken op mijn kop.  Heet, warm, zwoel. Alleen een aantal duiven hadden er blijkbaar geen last van, die roekedekoeden er vrolijk op los. Ze stapten met warme pootjes en hete gedachten achter elkaar aan op de rand van  het tuinhuis.  Roekedekoeke, roekedekoeke! Om gek van te worden. Ik klapte in mijn handen om de zagevogels weg te jagen. Als dank scheten ze een lekkere bruine plas recht op de tuintafel. Ik riep dat ze verdomme ergens anders moeten gaan sexen. Ze keken me verontwaardigd aan en het leek alsof ze me wilden antwoorden. Als je natuurlijk denkt dat duiven je gaan uitschelden, dan is het tijd dat je jezelf laat interneren of dat je dringend de schaduw moet opzoeken.

Tijdens de hittegolf had je in onze tuin vier alternatieven. Ofwel ging je achteraan zitten en werd je krankjorum van het gekrijs en geroep van de kinderen van de marginale socialewoningmoeder. Het leek wel alsof in haar tuin een volledige schoolopvang rond joelde. Het waren er blijkbaar maar drie van de zes. De overige drie waren waarschijnlijk, met de ouderschapsplanning na de scheiding, met vakantie naar drie van de respectievelijke vier vaders ofwel opgenomen in het verbeteringsgesticht. Opvoeding en respect stond aannemelijk niet in haar moederschapswoordenboek.

Ofwel ging je halverwege in de tuin zitten.  Sinds de Sociale woningen achter onze tuin opgetrokken waren, weerkaatste het geraas en getoeter van elke file op de E19 alsof de camions en de auto’s van de nabije autostrade door je tuin leken te rijden.

Derde optie was in de schaduw tegen ons huis zelf te gaan zitten, waar je rechts de warmtepomp van de buren hoorde brommen.  Pomp die na een eerdere burenruzie toch veel te dicht bij onze tuinmuur geplaatst werd en met deze hitte overuren deed; Leuk lekker koel bij de buurtjes, maar voor mij met mijn hypersensiviteit voor alle mogelijk lawaai, leek het alsof er een hommel op mijn oorlel was komen zitten.

En vierde optie was gewoon binnen in onze living te gaan zitten, waar de hond van de buren, met verlatingsangst, vanaf ma en pa Roemeen naar hun werk vertrokken totdat ze terugkwamen nu al twee jaar, onafgebroken blafte, huilde en jankte. Vriendelijk man wel, die Roemeen, toen ik hem voor de zoveelste keer, op het hondenlawaai aansprak. “Hondje depressie”. Tja, begrijp ik, ik straks ook grote depressie van jullie hond”  “Hondje soms praate met andere hondjes in straat”. Enfin wat hij ook gedaan heeft, hondje mee naar werk genomen? Hondje gedrogeerd? Hondje weg gedaan? Het maakt niet uit, Hondje zwijgt!

Manlief heeft hier allemaal geen last van. Met zijn één hoorapparaat in het éne oor en het andere oor volledig potdoof, zit hij in volledige stilte de hitte te overleven. Hij blijft volhouden dat hij geen twee hoorapparaten nodig heeft, want dat het de ganse wereld is die niet goed articuleert. Soms krijg ik moordnijgingen en het enige dat mij tegenhoudt om met een pan op zijn hoofd te slaan, is het feit dat ik met deze hittegolf, de trap op moet lopen om in de keuken een pan te zoeken die ik de volgende decennia zou kunnen missen…

Ik weet niet of jullie de film “Falling Down” met Michael Douglas ooit gezien hebben?? De man die met zijn kalashnikov de wereld wil verbeteren. Die alle respectloze haantjes, sjoemelde politici en lawaaivirtuozen instant uit de weg wil ruimen? Wel dat is wat deze hitte met mij doet… jullie weze gewaarschuwd een tweede hittegolf komt eraan…I wish I could be Douglas for some while...Nog één duif, die het waagt te roekedekoeien…nog één blaf van een hond…

BIVAKMUTSENCRAPUUL

 

Lekker op de zetel en het fleecedekentje over de voetjes. Het toontje van het zevenuurjournaal klinkt en ik begin te knikkebollen. Geeuwen, oogjes proberen open te houden, maar tevergeefs. Nog een laatste poging maar ik glijd weg terwijl manlief mij nog iets toeroept.

“Stil” zeg ik, “ga nu maar mee naar de overkant”. We hebben nog maar één voet op het zebrapad gezet, of we worden door een roodrijder bijna van de weg gemaaid. Boos kijk ik om. “Zie je wie dat was?”, krijs ik naar manlief! Zoals meer senioren, kan ik niet direct meer op zijn naam komen, maar het is die politicus met die grote tanden, met dan gat in het midden, waar je zonder problemen je e-bike in zou kunnen parkeren! Goh namen noemen, dat wordt met de dag problematischer. Manlief is geen hulp, hij weet het al lang niet meer. “Maar” zegt hij, “dat is toch die voormalige eerste minister, die België in de uitverkoop zette! Energie-en telecomsector en wat financiële centra eventjes in buitenlandse handen dumpte om de put in het begrotingstekort te dempen! Ja dat is hem, van die Vlaamse partij, die het nu ineens allemaal Anders gaat doen”. “Zit die nu niet in Europa”, vraag ik. “Die zat er”, antwoordt manlief, die soms over dingen van vroeger toch nog helder uit de hoek kan komen. “Juist, samen met die andere klojo, van diezelfde partij, maar de Waalse tak. Je weet wel, die met zijn hakkel-Nederlands. Die politieker die sinds 2018 jarenlang alle krasloten van de Nationale Loterij opkocht en op die manier zijn corrupte zwarte geld als witte winst op zijn persoonlijke ING rekening stortte. Loopt nog een onderzoekje naar bij het parket.”

Ik hoop maar dat die doodrijder een flinke boete krijgt, zomaar door het rode stoplicht rijden!

Als we verder stappen, komen er uit de andere richting ineens een roedel bivakmutsencrapuul onze richting uit. “Is er weer een pro Palestijnse actie”, vraag ik?

Nee, gewoon een staking van het Franstalige onderwijs. Die hebben waarschijnlijk hun minderjarige studerende achterban aangespoord op mee te komen betogen.

Ze brullen, slopen ‘en passant’ alle bushokjes. Steken auto’s in brand, kliederen gevels vol en lopen met flessen vol benzine op de politie af. “Moeten jullie niet op de schoolbanken zitten en aan jullie examen beginnen? vraag ik. “Non,” roepen ze,” de politie, de brandweer en de ambulances aanvallen ‘est plus excitant”’. Net zoals in de derdewereld waar de overgrote meerderheid van onze schoolbank(blijven)zitters vandaan komt, is de politie de vijand. Anarchie! Het waterkanon wordt op de menigte gericht en geen enkele onderwijzer of leerkracht heeft hun meeloperszootje nog onder controle. Ik riep hen nog toe.” Opvoeding, zowel door de ouders als in de scholen is weeral schromelijk mislukt hé mannen! Education, respect, normes et valeurs de notre société …” Va te faire foutre” antwoordden ze samen met hun marginalenachterban! “En als we kunnen gaan we de politie nog wat laten controleren ook, ons zo aanvallen!”

Manlief trekt aan mijn mouw, “Kom snel hiervandaan, kijk daar is een taxi.” De chauffeur stopt, en roept, “vite,” We tuimelen in de auto en één van de 50% immigrantenchauffeurs, start onmiddellijk de rit. Hij kijkt naar manlief naast hem en lacht zijn witte tanden in zijn bruine gezicht bloot. “C’est comme la guerre chez nous”, zegt hij. Dan pas zie ik dat er op de achterbank, naast mij, al een passagier zit. Zonnebril op, papieren wat voor zijn gezicht, maar voor mij duidelijk herkenbaar. Als hij zijn benen wat verschuift, zie ik zijn enkelband. De zesvoudige moordenaar grinnikt en zegt: ”Hallo ik ben Freddy, juist op weg naar het gewone leven!” Met een dikke portefeuille vol met dwangsommen. Mijn advocaat vindt, dat ik na 6 moorden en 47 jaar nor nog recht heb om ergens anders dan in de gevangenis wat te zitten vegeteren”.

“Ben jij ontsnapt”, vraag ik hem. “Nee hoor dat is die Russische ziekenhuisganger, die met vier politieagenten naar de operatiezaal gebracht werd”, lacht Freddy. “Leek wel de Kolderbrigade, Gaston en Leon”.

“Stop de taxi,” roep ik! Manlief kukkelt er bijna uit en we zetten het op een lopen. Ik hoor hem roepen…

“Hé goed gedut zeker?” Ik open mijn ogen en hoor Stef van het VTM nieuws nog juist zeggen “morgen ben ik er weer met meer nieuws”.

Natuurlijk heb ik alles maar gedroomd, hoop ik, want manlief kan het gewoon niet meer op een lopen zetten…

Simone 8 juni 2026.

 

BUSJE KOMT ZO

 

Een kamikazebuschauffeur heeft Buggenhout eventjes op de kaart gezet en tegelijkertijd ineens een treinovergang lichtjes gesloopt. Was er hier sprake van een weddingschap, van hoeveel keer kan dit, zoiets als Algerijnse roulette?

Vond hij het normaal dat de kindjes riepen dat ze bang waren? Of beloofde hij hen, bij het instappen, de rit van hun leven? Lachte hij de commentaar van de begeleidster weg, toen die hem vroeg om zijn handen aan het stuur te houden en zijn smartphone weg te leggen. Beweerde hij smalend, dat hij juist een fantastisch filmpje op zijn Facebook gezien had, hoe in Zwijndrecht, toch schapen onverdoofd geslacht werden.  Liet hij haar gierend het berichtje lezen, dat er tijdens het offerfeest, in Stabroek een ram gestolen werd, met de naam Kebab. Lag hij proestend plat over zijn stuur toen hij riep:  “Nu waarschijnlijk echte döner kebab”!

Had hij daardoor het eerste rode licht niet gezien? En toen hij nog na hinnikte van het lachen, misschien ook niet het tweede stoplicht? Zag hij door zijn overmoed de twee neergelaten slagbomen niet, of de trein die met een snelheid naderbij denderde…Schrok hij zelf van zijn cowboygedrag, of had hij te veel vertrouwen in zijn Allah toen hij naar de kindjes riep “geen paniek we halen het wel!”

Niet dus.

Zou hij diezelfde stunt met zijn eigen echtgenote naast hem en zijn vijf koters, achter in de bus, durven uithalen hebben?

Een volledige ravage. Drama, ik zou wel kunnen huilen, voor die begeleidster die éénmalig ingesprongen was, omdat de vorigen niet meer met deze chauffeur durfden rijden. Huilen met de ouders die hun hartendieven kwijt waren aan Algerijnse overmoed. Nog steeds noemen ze dat in de media: een schoolbus met “kinderen met een beperking” de enige die een nog grotere beperking had, zat achter het stuur van hun bus!

Toch lief van de Lijn en de andere busmaatschappij om onmiddellijk een bericht de wereld in te sturen, dat hij zo’n goede onberispelijke buschauffeur was. De kranten stonden er vol van, iedereen vroeg zich af hoe zoiets had kunnen gebeuren. Op de TV konden we allemaal zien, hoe zijn djellabavriendjes, hem de dag erna, huilend de hemel in prezen. ’t Was toch zone goeie!

Toen de eerste getuigen en klachten over deze waaghalschauffeur de weg naar de media vonden, vermeldde de busmaatschappij, dat ze soms toch een oogje moesten dichtknijpen, omdat ze anders geen personeel meer vonden.  Een oogje toeknijpen??? Nu waren er door zijn bravourestukje acht ogen toe, zonder kans om ooit terug te openen!

Natuurlijk is zijn weduwe nu overweldigd door verdriet! Wordt ze nu achteraf razend omdat zijn smetteloos blazoen door anderen bezoedeld wordt, of wordt ze woest, nu zij met haar vijf kinderen overblijft met een minimum gezinspensioentje, terwijl haar Nou daarboven aan zijn 72 maagden mag beginnen?

Dus vanaf nu, bekijken we alle buschauffeurs met andere ogen. Er zijn inderdaad ook heel plichtgetrouwe hardwerkende mannen en vrouwen bij. Maar allerlei verhalen komen nu boven. Zelfs wij maakten dingen mee: Buschauffeur die op 8 oktober (de dag nadat Hamas, Israël had aangevallen) zijn radio keihard door de bus deed schallen. We verstonden niks van dat geschreeuw alleen de woorden Gaza en Netanyahu stuiterden door de ganse bus.

De buschauffeur die verontwaardigd was, toen manlief er hem op wees dat hij met zijn smartphonegedrag wel verantwoordelijk was voor de mensen in zijn bus en die pissig riep dat hij de politie zou bellen, omdat hij door deze passagier lastig gevallen werd. Hij zette zijn bus effectief langs de kant van de weg en belde de politie. Deze kwam, luisterde naar manlief zijn uitleg, keek eens in de bus naar de chauffeur en zei: “Ja meneer, laat het beter zo, de volgende bus is er al, neem deze".  De politie Uw vriend!

Ik heb een donkerbruin vermoeden dat het inderdaad voor al die dokters, advocaten en architecten, die met de rubberbootjes tot in Europe gedobberd zijn, wel een grote frustratie is, dat ze nu omgeschoold werden tot buschauffeurs…

Nemen we dan vanaf nu beter de tram? Tja als je geluk hebt dat er die dag juist geen controle is op zwartrijders. De kans is anders groot dat je in een gevecht terecht komt en een mes in je lijf krijgt.

Nemen we dan beter de trein. Ha nee die zullen wel staken. In 2025 al 19 en in 2026 al 32 spoorstakingen …

Kunnen we vliegen? Spijtig, spontane stakingen van de verkeersleiders leggen volledige luchthavens overal in het land stil..  

Dan nemen we gvd de fiets! De fiets. Op 8 april bestelde ik een e-bike op de website van Lidl. Die zou normaal op 15 april geleverd worden. Na 7 meldingen dat de bestelling wat vertraging opliep, licht aan het einde van de tunnel in de 20ste kalenderweek zou hij er zijn. Niet dus.  Na diverse “gesprekken” met hun chat GPT madame Lia, die mij telkens met een “de bestelling is in behandeling” met een kluitje in het Artificiële Intelligentie riet stuurde, kreeg ik eindelijk (dat denk ik dan toch) een persoon van vlees en bloed via Messenger aan de lijn. Een hele geruststelling zullen jullie denken.. Fiets zou volgens de laatste update in de week 23 dus na 1 juni geleverd worden. Ze volgen het zelf dag na dag op, zelfs met een icoontje met hartjes. Maar tot vandaag geen e-bike te zien.

Moraal van dit verhaal, Kijk goed uit welke bus je neemt, pas op met de tram als je controle-fluovestjes ziet opstappen, reken niet meer op de trein of het vliegtuig en vooral koop NOOIT een fiets via de webshop van LIDL.

Simone, 3 juni 2026   

 

 

DONALD

 DONALD

Hij kijkt verwonderd naar de vrouw die naast hem in bed ligt. Godver, wie is dat nu weer? Goedemorgen Donald, lacht ze… Heuh Donald, Donald Duck?? Ze krijgt een kramp van het lachen. Duck, nee hoor .. Hij pijnigt zijn lichtjes dementerende hersens. Wie is dat mens dat daar ligt te schateren? Ivana, nee dat was is een vorig leven en die lag al jaren niet meer naast hem in bed. Stormy?  Raar dat die namen nog op ploppen.  Hij graaft dieper in zijn hersenpan, maar alleen wat angstig kijkende Epstein-tienermeisjes dwarrelen voorbij. Nooit hun namen geweten, wel hun ontluikende tietjes en pussy’s onthouden en of ze goed konden…

Stephania, Sophia.. what the f*ck, het was iets met ia achteraan…Zijn verstand doet overuren. De vrouw wijst met haar nepnagel naar het rode petje dat op zijn nachtkastje ligt. MAGA staat erop. “Is jouw naam MAGA??” Maar Donald, dat is jouw slogan! Weet je dit niet meer? Make America Great Again?? Je weet toch nog dat je de president van de VS bent?? My God, stilletjes ontwaakt zijn Alzheimer brein, Melania!! Als Biden hem nu kon zien stuntelen? Wat was dat nu weer met die pedo op dat maagdeneiland? Dat was hij toch niet! Dat was Clinton! Ze hadden alle drie nog zo smakelijk moeten lachen met dat verhaal over die Lewinsky en die sigaar. Maar hoe kwam hij dan aan die droombeelden van al die teenagersex?? Hij draait zich om, knipoogt naar Melania en belooft dat vanaf nu America groot zal worden. “Misschien kan hij Canada of Groenland wel kopen? Zou een straffe presidentiële stunt zijn, niet? Of misschien kan ik een heel groot, een werkelijk heel groot appartementencomplex bouwen, werkelijk het allergrootste en ik noem dit dan de Trump tower”! Maar Donald, die tower heb je toch al, weet je dat niet meer? Wat is er aan de hand met jou?

Donald wrijft door zijn oranje haar..” Dan eis ik een triomfboog, want ik heb toch wel overal vrede gebracht, ik heb zelfs 9 oorlogen gestopt en heb hiervoor de Nobelprijs voor de vrede toch gekregen!” Melania kijkt hem verwonderd aan. Maar honey, je bent werkelijk totaal in de war, Je bent zelf nu een oorlog gestart! Heel de wereld op één jaar tijd totaal total loss.

Donald lacht debiel.. “dan bouw ik maar de allergrootste balzaal, nog groter dan Versailles. Het zal de aller,allergrootste en mooiste en duurste feestzaal worden ter wereld. Ik moet me toch met iets bezig houden. Dag schat ik ga naar mijn kantoor. Mijn achterban zal vol ongeduld op hun president wachten, ik ben de beste president ever!” Hij laat Melania volledig over haar toeren achter.. moet hier een dokter bijgehaald worden? Psychiatrie in?

Donald betreedt de oval office waar al zijn kontlikkers aanwezig zijn. Hallo mister president, sir, Mister Poetin on the phone! “Wie?? Nooit van gehoord! Zeg maar dat ik in de namiddag wel naar Groenland zal bellen.” De mannen kijken stomverbaasd naar hun president.. “naar Rusland Sir!”  Whatever!  Verbijsterd staren ze naar hun leider.

 So, mister president, about Iran, what’s the plan today.

“Lets pray!”

 

Sim 20 maart2026

 

 

 

 

COSTA DEL VIENTO, LOS CRIMINALES EN PLAYA MARGINALES

 

Al de mensen, die net zoals wij, in het zuiden van Tenerife komen overwinteren, zien dit jaar onmiddellijk de klimaatverstoring. Het eens zo zonnige Canarische eiland heeft te kampen met hevige rukwinden, wolken, eindeloos veel Calima’s (Saharazandmist) en zelfs regen. Dus de Costa del Silencio verandert in Costa del Viento.

Ook neemt het wagenpark, sinds corona, zienderogen toe. De autostrade lijkt op een oeverloze stilstaande filecolonne. Het lijkt de ring van Antwerpen wel. Overal staan auto’s bumper aan bumper geparkeerd. Neem de hoeveelheid van 6 autosalons en pleur ze overal, in rijen van tien, zelfs op de iets wat afgeplatte lavarotsen.

Op elke parking vind je ingeslagen ruiten en worden banden plat gezet. De criminaliteit neemt ook hier waarneembaar toe.

Om het drukke verkeer van zowel locals als toeristen tegen te gaan, heeft de plaatselijke bevolking nu een gratis buskaart gekregen.

Dus ook wij nemen nu regelmatig een busrit richting Los Cristianos, wat een belevenis op zich is. Wat wij de laatste jaren opmerken is, dat de doorsnee Canarie-bewoner met de ondertussen, zoals overal in Europa, derdewereldmix en ook het overgrote brexit-toeristenaantal collectief naar het Neanderthaler-niveau af dendert. Smartphone verslaafden die de ganse busrit swipen en scrollen. Geen mens die nog opziet behalve de leurzwarten die met elkaar praten zodat je ze zelfs tot in Senegal kan verstaan. Onze samenleving is naar de kl…..n.

Als we een plaatsje op één van de terrassen veroveren, bekijken wij vol ongeloof de voorbij slenterende massa. Buiten de normale oude overwintersenioren moet je tijdens deze periode geen hoogbegaafden of intellectuelen verwachten maar tegen de psychiatrie aan schurkend klootjesvolk.

Een man volledig in Chinese inkt gezet, had zelfs het voetballogo van Manchester United bovenop zijn kale kop getatoeëerd. Zijn vriendinnetje liep ernaast met een complete ijzerwinkel in oren, wenkbrauwen, neus  mond en navelbuik. Een zwart rokje, van 15 cm lengte, liet haar tattoobillen bloot maar eronder kwam een jarretelgordel piepen die een paar volle gebreide zwarte kousen omhoog hield. Dan verwacht je van zo’n kind dat ze hieronder een paar flinke legerbottines aan zou hebben, maar het geheel werd afgerond met een paar kemelharen sloffen.

Tussen twee tattoo-mastodonten in, zwiert een lelieblank blond peutertje van een jaar of twee. Het kleintje is zich nog niet bewust van de waanzinnige inktverslaving van mama en papa.

Soms lopen er vrouwen in volledige badkleding over de wandeldijk. Ik pleit ervoor, dat na een bepaalde leeftijd of een welomschreven gewicht, bikini’s verboden zouden moeten worden.

Achter ons zaten een tiental, nog rozige, Engelse 50-plus mannen grote glazen bier te hijsen. Ze hadden blijkbaar bij aankomst allemaal om ter fleurigste hemden en T shirt gekocht. Het is nu wel de carnavalsweek maar om rond te slenteren met T-shirts waarop staat “I love 69 en I love sluts”  hengel je mee naar de carnavalsprijs van de grootste sukkels. Ik kan me zonder problemen voorstellen dat deze roedel na zonsondergang een gangbang organiseert tussen de oleanders en de palmbomen.

Een setje nitwits Real Housewives of Antwerp zou hier heel zeker niet misstaan! Er lopen hier ergere kneuzen rond.

Tussen twee zonnestralen en een hoop donkere grijze wolken in, gaan we terug naar de “avonturenbus” richting Costa del Silencio. We hebben eventjes genoeg van de lachwekkende halfgaren-parrade.

Volgend jaar in plaats van blote tattoos, dikke anoraks, pelsen jassen, paraplu’s en moonboots.

 

Sim 18 maart 2026.

 

A VOLONTE SANTE

 

Na twee maanden zon en warmte op Tenerife, staar ik nu gelaten door de Belgische ramen. De regen striemt nu al twee weken ononderbroken tegen het glas. Een mens zou er moedeloos van worden. Het kolkende wereldleed, het feit dat de wereld elk moment in een grote paddenstoelvormige rookwolk kan eindigen en de gedachte dat de wereld geregeerd wordt door een US-Alzheimer bejaarde, een Russkyi oorlogszuchtige psychopaat en een roedel middeleeuwse woestijnbarbaren, laat de boel er niet vrolijker op worden. Als nu straks nog in de V.S. een Duits verwend narcistisch machokereltje, in de Arabische wereld een hoop religieuze superidioten en een Noord Koreaans raket-lancerende dictator aan de macht komen, kan de pret niet meer op.

Ik las echter begin april in de krant dat onze  parlementariërs voor 191 euro een heel jaar alcohol à volonté in de federale koffiekamer kunnen drinken. Is er geen wet die stipuleert, dat alcohol drinken op de werkvloer verboden is? Eventjes dacht ik dat dit zeker één van de 1 aprilgrappen was,  waar straks de ganse journalistiek, radio- en televisiewereld een beetje groen dijenkletsend zou moeten mee lachen. Niet dus! Niks 1 aprilvis?

Maar als je nu eventjes de werking van ons parlement wat beter bekijkt, dat heb je al snel door dat sommigen van onze vertegenwoordigers waarschijnlijk na het lunchuurtje al wat met een dubbele tong praten. Er zijn er die dan ineens toeteren dat alle kerncentrales moeten sluiten. Na het wegspoelen van hun kater beseffen ze plots dat ze zich met de inname van overdadig spraakwater wel wat vergaloppeerd hebben. De meeste zachte drinkebroers blijven maar wollig brabbelen dat onze multiculturele maatschappij toch wel degelijk meerwaarde heeft,  dat we ze allemaal moeten verwelkomen en onderhouden. De alcoholroes heeft telkens opnieuw een vlies van “niet willen zien en weten” over hun ogen getrokken. En door de cava- en champagne stoppen in hun oren, luisteren ze al lang niet meer naar de verzuchtingen van de doorgaans nuchtere burgers…

Hebben jullie al eens tijdens het televisieprogramma Villa Politica gezien hoeveel whiskypimpelaars plots niet meer geïnteresseerd, geeuwend op hun smartphones zitten te koekeloeren? Anderen die met rode portoblosjes op de wangen en waterige oogjes naar de sprekers staren, zonder dat er ook maar één woord binnenkomt? Het is niet moeilijk dat het in dit land van kwaad naar erger gaat! Terwijl de brave burger op elk glaasje wijn, elk cocktailtje, elke Gin, kortom op elke alcoholische druppel 21% btw moet betalen?? Wat is er mis met koffie, thee en water in het parlement-café of is dan hun job zo zwaar dat ze het niet meer zien zitten?

Niet moeilijk dat de heren, dames en transgenders (het moet woke correct zijn hoor) allemaal een auto (of twee) met bob-chauffeur hebben?

 Plots is er dan toch nog wat interesse in het Vivaldi regerend halfrond: “Zullen we nu eventjes allemaal samen stemmen over de verhoging van onze lonen, onze pensioenen, onze einde loopbaanbonus en of we het alcohol à volonté- statuut met volledige voldoening kunnen verlengen?”

Gelukkig staat er bij ons in het parlement niet die gevreesde rode knop. Eén bel cognac te veel en boem!

 

Sim, in verregend Edegem 3 april 2024

BOER ZOEKT VROUW/MAN OF GELD

 

Spijtig nieuws voor alle agrarische koekeloerders die vol spanning wachten op het nieuwe seizoen van “Boer zoekt vrouw/man”. De boeren hebben geen tijd meer om een mogelijke toekomstige partner uit tien mediageile deelnemers in hun CO2uitstotende boerderij te lokken. Geen mest sproeiende geïnteresseerde pseudo mogelijke boerinnen meer in binnenland en in buitenland te bespeuren. De varkens en de koeien hebben al dagen geen boer meer in hun stallen zien verschijnen. Sinds de Europese groene mestactieplanpolitici, met hun riante salarissen eventjes boven de hoofden van de landen beslisten wie de meeste vervuilers waren, groeit in gans de westerse wereld het boerenongenoegen!  De scheten en de stront van de veestapel en de mestoverschotten die op de landbouwgronden verspreid werden, moesten drastisch omlaag. De baas heeft dus nu andere dingen aan zijn hoofd! Al zappend kwam ik soms op die boer zoekt…tv serie terecht.. George Cloony achtige boerenzonen, met een sociale incapabele achtergrond, die  het maar niet lukte om meisjes in hun hooiopper of in hun stal te sleuren en hulp vroegen aan tv kijkend Vlaanderen! Sinds vorige weken, niks romantische eliminatiedates of paardenkoetstochtjes meer.  Dus ik dacht onterecht, dat al die boerderijmannetjes jonge Brad Pits look alikes waren met een afspraakjesbeperking en datesarmoede. Maar nu ik die vastberaden tractorcolonnes vanuit gans Europa, richting de haven van Antwerpen en Zeebrugge zie bulderen, krijg ik toch een totaal ander beeld van die tv vrouwenzoekende gastjes. Stevige uit de poldergrond opgetrokken misnoegde tronies! Niks boer zoekt vrouw, boer zoekt secretaresse om de gigantische administratieberg op te lossen, Boer zoekt geld om te overleven! Boer is het beu om voor een habbekrats zijn groenten, kippen, eieren en vlees aan de supermarkten te verkopen, terwijl deze gigantische winsten maken…

Terwijl de boerenzonen nu sinds weken massaal blokkades aanleggen, vraag ik me af: Wie spuit er nu insecticiden op hun landbouwgronden? Moeten er ineens geen koeien meer gemolken worden? Worden er geen varkens meer gemarteld? Moeten de kippetjes niet bij elkaar gescharreld worden en worden er geen eieren meer geraapt? Moeten de lammetjes niet gevoederd worden…Wie laat er de boerderij nu draaien?  De boerin die al gezocht werd via de normale weg? Soms, als ik die gigantische vrachtwagen- en tractorfiles op mijn beeldscherm, dagen en nachten zie stilstaan, vraag ik me af, of die boeren mobiele toiletten mee aangesleurd hebben? Of zorgen die voor hun eigen mestactieplan op de middenberm van de autostrades? En als ze dan op de rijweg wat paletten in brand steken, verhogen ze dan zelf hun uitstootquota niet? Denken jullie nu echt, dat als die landbouwers hun drollen tegen de gevel van het Europese parlement in Brussel spuiten, die Euro -parlementariërs ook maar een keer de strontgeur geroken hebben?  Wat moeten ze nog bedenken om hun bedrijven rendabel te maken en hun kinderen nog een toekomst te geven?

Denken die boeren nu werkelijk dat de man en de vrouw die met zijn autootje op weg naar het werk in die tractorstoet terecht kwam en vloekend uren moest aanschuiven,  dat ze die aan hun kant krijgen met chocolademelk uit te delen?  Goedgelovig?? Boerenverstand of op zijn boerenfluitjes gewoon simpel..

Als de boeren niet meer klagen en de pastoors niet meer vragen dan nadert het einde der dagen!

En terwijl de landbouwers overal in Europa de wegen en de economie platleggen, vechten  duizend Eritreeërs, die voor hun Eritrea-regering zijn, met duizenden Eritreeërs, die tegen hun thuis-regering zijn? In Den Haag Eritrees oorlogsgebied. Ze staken daarna auto’s in brand en bekogelen de politie. Wat doen die mannen in Europa? De helft zou toch al lang in hun thuisland moeten bivakkeren want die vinden hun land toch dik prima, dat zijn toch geen oorlogsvluchtelingen! En een stotterende burgemeester vond het schandalig. Hij kwam, hij zag en alles in Europa bleef zoals het was!

Tegelijkertijd zingt in het Brusselse parlement een Iman koranverzen en onze humane pampermaatschappij met onze scheiding van Kerk en Staat, blijkt dit allemaal normaal te vinden. Waar ligt onze grens?

In Brussel schiet de ene drugsbende de andere dood.  Worden bommen in Antwerpen het gewone normaal…..Wij hebben de criminaliteit zelf binnen gebracht en wij burgers zitten op de blaren! Terwijl Groen/rood/blauw Europa politici ondertussen de andere kant uitkijken en de massa asielzoekers, illegalen binnenhalen en debatteren over rietjes, oorstopjes, plastieke bordjes , lepels en vorken, artificiële intelligentie, het winter- en zomeruur…gaat onze westerse beschaving naar de fillistijnen!

Het Europa imperium gaat net zoals het Roman Imperium  aan de barbaren ten onder en ze willen het nog steeds niet inzien!

Europa zoekt… man/vrouw die het allemaal nog begrijpt!

 

Sim, 19 februari 2024

DE DJ GAAT TROUWEN 2.0

 

Toen ik onlangs via het aanbod van de twintig reclame tv zenders zapte, kreeg ik plots een voorproefje te zien van een nieuw programma op VTM2: De DJ gaat trouwen. Welke DJ? Die man die blijkbaar tien tanden teveel in zijn mond heeft. Die bobo die ganse meutes op festivalweides en muziekarena’s op de tonen van vier computernoten kan laten meedeinen. Waar zijn die handjes? Twee stappen naar rechts en dan twee stappen naar links, twee stappen naar rechts….

De DJ was al stiekem in december in het burgerlijke Limburg gehuwd, maar wilde de zaak wat exotischer overdoen toen hij hoorde dat er wel degelijk een televisieprogramma in zou zitten. Dus besloten hij en zijn kersverse tweede vrouw om de huwelijkse geloften nog eens voor gans televisiekijkend Vlaanderen over te doen ergens tussen de Grote Karoo, de Blije rivier, Kaap de Goede Hoop en misschien met zicht op de Tafelberg. Mogen de genodigden hun retourtje Zuid Afrika aan VTM declareren?

Ik ben geen zwijmelpuber meer, maar ik vraag me nu dan toch af, wie er zo al naar zulk programma zit te koekeloeren? Huilende tienermeisjes? Niet snotterend van emotie, maar jankend omdat hun boenkboenkidool de blonde stoot Kristel

boven hen verkozen had? Welke tienerjongens, kerels of mannen gaan deze trouwerijparty bestuderen. Toch alleen kleding-adviseur-nichten die gaan beoordelen of de outfit van de bruidegom matcht met de bruid, de jurken van de bruidsmeisjes en de bloemarrangementen!  Ik veronderstel dat er allerlei nitwit-voyeuristen met een IQ dat amper over het kleuterklasjesniveau uitsteekt, of half dementerende bomma’s snotterend naar deze smeuïge trouwpartij gaan zitten loeren?

Worden de 7 onderbrekende reclameblokken van elk 15 minuten dan ook aan het spektakel aangepast? “U kan nu uw volledige huwelijkslijst bij BOL of Amazon neerleggen. Met een bewijs van huwelijk 6 maand voor je keukenrenovatie, krijg je wel 4 gratis keukentoestellen, wij maken Uw keuken in België na het huwelijk. Het Kruidvat adverteert met “Om een mooiere jeugdigere stralende bruidshuid, gebruik je best Q10 met hyaluronfillers”.” Met Axe deodorant moet de bruidegom de meisjes of jongens van zich afschudden…”

Niemand zal ook maar iets van het schouwspel moeten missen. Het zal een niets weglatende aflevering worden met alle voorbereidingen, het effectieve tweede jawoord, het huwelijksdiner en de party met de huwelijksdans. Gaat de dj zelf achter zijn computer-diskotafel plaats nemen, gaat Linda van Milk Inc opnieuw de onverwachte special guest zijn? Laat hij zijn muziek op de genodigden los terwijl hij een paar uur onverminderd, met de armen in de lucht “waar zijn die handjes” en een nieuwe trouwring aan de vinger staat te zwaaien? Worden andere Tomorrowland-diskjoyckeys met privéjets aangevlogen om de afterparty te doen slagen? Worden er dan poedersuiker of pillen uitgedeeld omdat de vierende meute de nacht moet kunnen doorhossen? Of neemt men zelf zijn eigen toiletontstopper, zelfrijzende bloem en allerlei chemicaliën mee om te experimenteren?

Gaat de tv camera ook mee de slaapkamer in om de dj’s derde huwelijksnacht te filmen? Hoor je hem dan kreunend vragen “Helaba, waar zijn die handjes?”

En gaan we daarna met zijn allen mee op huwelijksreis? Naar Groenland, Japan, Canada of naar Amerika?

Voor iedereen die dit evenement nu dinsdag 30 januari gemist heeft… binnen 10 jaar De DJ gaat trouwen, the sequel.

Sim, 29.1.2024