Het was warm! Wat zeg ik, het was heet! Zo heet dat de
mussen van het dak vielen..Nou ja als er nog mussen zouden geweest zijn. Sinds
een paar jaar al in einde of verre in onze tuin geen mus meer te bespeuren.
Ofwel hadden ze, voor de wereld aan de klimaatopwarming zou vergaan, zich
stelselmatig geliquideerd ofwel waren ze slimmer en waren met de eerste
Belgische hittegolf geëmigreerd naar betere oorden. Ergens waar er veel minder
mensen waren en het nu ondertussen veel rustiger was, in bijna de helft van
Afrika of het Oosten dus.
Het was heet, het zweet liep in straaltjes vanonder mijn
haren, recht in mijn zonnebril. Mijn haar was constant kletsnat en stond in
kroezelpieken op mijn kop. Heet, warm,
zwoel. Alleen een aantal duiven hadden er blijkbaar geen last van, die
roekedekoeden er vrolijk op los. Ze stapten met warme pootjes en hete gedachten
achter elkaar aan op de rand van het
tuinhuis. Roekedekoeke, roekedekoeke! Om
gek van te worden. Ik klapte in mijn handen om de zagevogels weg te jagen. Als
dank scheten ze een lekkere bruine plas recht op de tuintafel. Ik riep dat ze
verdomme ergens anders moeten gaan sexen. Ze keken me verontwaardigd aan en het
leek alsof ze me wilden antwoorden. Als je natuurlijk denkt dat duiven je gaan
uitschelden, dan is het tijd dat je jezelf laat interneren of dat je dringend
de schaduw moet opzoeken.
Tijdens de hittegolf had je in onze tuin vier
alternatieven. Ofwel ging je achteraan zitten en werd je krankjorum van het
gekrijs en geroep van de kinderen van de marginale socialewoningmoeder. Het
leek wel alsof in haar tuin een volledige schoolopvang rond joelde. Het waren
er blijkbaar maar drie van de zes. De overige drie waren waarschijnlijk, met de
ouderschapsplanning na de scheiding, met vakantie naar drie van de
respectievelijke vier vaders ofwel opgenomen in het verbeteringsgesticht.
Opvoeding en respect stond aannemelijk niet in haar moederschapswoordenboek.
Ofwel ging je halverwege in de tuin zitten. Sinds de Sociale woningen achter onze tuin
opgetrokken waren, weerkaatste het geraas en getoeter van elke file op de E19 alsof
de camions en de auto’s van de nabije autostrade door je tuin leken te rijden.
Derde optie was in de schaduw tegen ons huis zelf te gaan
zitten, waar je rechts de warmtepomp van de buren hoorde brommen. Pomp die na een eerdere burenruzie toch veel
te dicht bij onze tuinmuur geplaatst werd en met deze hitte overuren deed; Leuk
lekker koel bij de buurtjes, maar voor mij met mijn hypersensiviteit voor alle
mogelijk lawaai, leek het alsof er een hommel op mijn oorlel was komen zitten.
En vierde optie was gewoon binnen in onze living te gaan
zitten, waar de hond van de buren, met verlatingsangst, vanaf ma en pa Roemeen
naar hun werk vertrokken totdat ze terugkwamen nu al twee jaar, onafgebroken
blafte, huilde en jankte. Vriendelijk man wel, die Roemeen, toen ik hem voor de
zoveelste keer, op het hondenlawaai aansprak. “Hondje depressie”. Tja, begrijp
ik, ik straks ook grote depressie van jullie hond” “Hondje soms praate met andere hondjes in
straat”. Enfin wat hij ook gedaan heeft, hondje mee naar werk genomen? Hondje
gedrogeerd? Hondje weg gedaan? Het maakt niet uit, Hondje zwijgt!
Manlief heeft hier allemaal geen last van. Met zijn één
hoorapparaat in het éne oor en het andere oor volledig potdoof, zit hij in
volledige stilte de hitte te overleven. Hij blijft volhouden dat hij geen twee
hoorapparaten nodig heeft, want dat het de ganse wereld is die niet goed
articuleert. Soms krijg ik moordnijgingen en het enige dat mij tegenhoudt om
met een pan op zijn hoofd te slaan, is het feit dat ik met deze hittegolf, de
trap op moet lopen om in de keuken een pan te zoeken die ik de volgende
decennia zou kunnen missen…
Ik weet niet of jullie de film “Falling Down” met Michael Douglas ooit gezien hebben?? De man die met zijn kalashnikov de wereld wil verbeteren. Die alle respectloze haantjes, sjoemelde politici en lawaaivirtuozen instant uit de weg wil ruimen? Wel dat is wat deze hitte met mij doet… jullie weze gewaarschuwd een tweede hittegolf komt eraan…I wish I could be Douglas for some while...Nog één duif, die het waagt te roekedekoeien…nog één blaf van een hond…








