BIVAKMUTSENCRAPUUL

 

Lekker op de zetel en het fleecedekentje over de voetjes. Het toontje van het zevenuurjournaal klinkt en ik begin te knikkebollen. Geeuwen, oogjes proberen open te houden, maar tevergeefs. Nog een laatste poging maar ik glijd weg terwijl manlief mij nog iets toeroept.

“Stil” zeg ik, “ga nu maar mee naar de overkant”. We hebben nog maar één voet op het zebrapad gezet, of we worden door een roodrijder bijna van de weg gemaaid. Boos kijk ik om. “Zie je wie dat was?”, krijs ik naar manlief! Zoals meer senioren, kan ik niet direct meer op zijn naam komen, maar het is die politicus met die grote tanden, met dan gat in het midden, waar je zonder problemen je e-bike in zou kunnen parkeren! Goh namen noemen, dat wordt met de dag problematischer. Manlief is geen hulp, hij weet het al lang niet meer. “Maar” zegt hij, “dat is toch die voormalige eerste minister, die België in de uitverkoop zette! Energie-en telecomsector en wat financiële centra eventjes in buitenlandse handen dumpte om de put in het begrotingstekort te dempen! Ja dat is hem, van die Vlaamse partij, die het nu ineens allemaal Anders gaat doen”. “Zit die nu niet in Europa”, vraag ik. “Die zat er”, antwoordt manlief, die soms over dingen van vroeger toch nog helder uit de hoek kan komen. “Juist, samen met die andere klojo, van diezelfde partij, maar de Waalse tak. Je weet wel, die met zijn hakkel-Nederlands. Die politieker die sinds 2018 jarenlang alle krasloten van de Nationale Loterij opkocht en op die manier zijn corrupte zwarte geld als witte winst op zijn persoonlijke ING rekening stortte. Loopt nog een onderzoekje naar bij het parket.”

Ik hoop maar dat die doodrijder een flinke boete krijgt, zomaar door het rode stoplicht rijden!

Als we verder stappen, komen er uit de andere richting ineens een roedel bivakmutsencrapuul onze richting uit. “Is er weer een pro Palestijnse actie”, vraag ik?

Nee, gewoon een staking van het Franstalige onderwijs. Die hebben waarschijnlijk hun minderjarige studerende achterban aangespoord op mee te komen betogen.

Ze brullen, slopen ‘en passant’ alle bushokjes. Steken auto’s in brand, kliederen gevels vol en lopen met flessen vol benzine op de politie af. “Moeten jullie niet op de schoolbanken zitten en aan jullie examen beginnen? vraag ik. “Non,” roepen ze,” de politie, de brandweer en de ambulances aanvallen ‘est plus excitant”’. Net zoals in de derdewereld waar de overgrote meerderheid van onze schoolbank(blijven)zitters vandaan komt, is de politie de vijand. Anarchie! Het waterkanon wordt op de menigte gericht en geen enkele onderwijzer of leerkracht heeft hun meeloperszootje nog onder controle. Ik riep hen nog toe.” Opvoeding, zowel door de ouders als in de scholen is weeral schromelijk mislukt hé mannen! Education, respect, normes et valeurs de notre société …” Va te faire foutre” antwoordden ze samen met hun marginalenachterban! “En als we kunnen gaan we de politie nog wat laten controleren ook, ons zo aanvallen!”

Manlief trekt aan mijn mouw, “Kom snel hiervandaan, kijk daar is een taxi.” De chauffeur stopt, en roept, “vite,” We tuimelen in de auto en één van de 50% immigrantenchauffeurs, start onmiddellijk de rit. Hij kijkt naar manlief naast hem en lacht zijn witte tanden in zijn bruine gezicht bloot. “C’est comme la guerre chez nous”, zegt hij. Dan pas zie ik dat er op de achterbank, naast mij, al een passagier zit. Zonnebril op, papieren wat voor zijn gezicht, maar voor mij duidelijk herkenbaar. Als hij zijn benen wat verschuift, zie ik zijn enkelband. De zesvoudige moordenaar grinnikt en zegt: ”Hallo ik ben Freddy, juist op weg naar het gewone leven!” Met een dikke portefeuille vol met dwangsommen. Mijn advocaat vindt, dat ik na 6 moorden en 47 jaar nor nog recht heb om ergens anders dan in de gevangenis wat te zitten vegeteren”.

“Ben jij ontsnapt”, vraag ik hem. “Nee hoor dat is die Russische ziekenhuisganger, die met vier politieagenten naar de operatiezaal gebracht werd”, lacht Freddy. “Leek wel de Kolderbrigade, Gaston en Leon”.

“Stop de taxi,” roep ik! Manlief kukkelt er bijna uit en we zetten het op een lopen. Ik hoor hem roepen…

“Hé goed gedut zeker?” Ik open mijn ogen en hoor Stef van het VTM nieuws nog juist zeggen “morgen ben ik er weer met meer nieuws”.

Natuurlijk heb ik alles maar gedroomd, hoop ik, want manlief kan het gewoon niet meer op een lopen zetten…

Simone 8 juni 2026.