Plots kwam er achter mij langs een opgedreven step voorbij
geflitst met twee luidruchtige joelende haantjes. De eerste met één hand aan
het stuur en in zijn rechterhand de smartphone. De tweede met zijn linkerhand
rond de buik van nummer één en zijn telefoon in een soort Hitlergroet de hoogte
in. Filmpjes maken voor straks op de sociale media zeker?
Opeens kwam er tussen twee geparkeerde auto’s door een man
met een roze fiets het fietspad opgedraaid. “Godverdomme” riep de man, “kunnen
jullie niet uitkijken?” De step-macho’s remden te abrupt en de twee donderden van
hun elektrische trottinet terwijl hun telefoons een grote bocht in de ruimte
maakten en met een krak op de stenen vielen.
De achterste kwakte met zijn hoofd op het fietspad, terwijl
de voorste met mankende knieën richting telefoons hinkte.
“Fuck you, vuil janet” riep hij. De man draaide zijn fiets
richting de twee Marokkanen. “Ten eerste ben ik geen homo, ten tweede mogen
jullie niet, met zulke snelheid, met jullie opgefokte steppen hier op het
fietspad en ten derde mogen jullie niet met twee op zo’n ding rondrijden. Maar
al deze wetten tellen alleen voor ons de brave burgers zeker, nooit voor zo’n
bruin smoelen zoals jullie,, Maar ik ken jullie wel hoor, nog snel een pakje
wiet of een gram wit poeder gaan afgeven zeker?”
“Fuck you man, wij vinden jou, ik zweer het”. Ik krijg jou
wel, ik zweer het.” De eerste wreef over zijn pijnlijke knie en de tweede
streek met een gekneusde hand door zijn zwarte kroezelkrullen
De roze fietsman draaide zich om, bekeek het tweetal nog
eens extra en fietste gewoon verder. Op de stoep naast de gesneuvelden op het
fietspad, stonden ondertussen, naast mij, al een vijftal hoofddoekvrouwen commentaar te
geven.
Eventjes overwoog ik, moet ik nu de politie of een
ambulance bellen? Maar toen ik de haat in de pikzwarte Arabische ogen zag
oplichten, dacht ik, gewoon snel hier vandaan! Niet mee moeien (het blijft
moeilijk voor mij, maar ik leer bij)
Ondanks ik met mijn e-bike toch een behoorlijke snelheid
kon halen, fietste ik toch stilletjes op een gezapig tempo achter de roze
fietser aan. Je weet maar nooit dat de wraak, die zich opbouwde en langs achter
zou komen, sneller uitgevoerd zou worden.
De fietser zette zijn fiets op het plein tussen de
fietsrekken, deed de boel niet op slot en slenterde naar het cafeetje op de
hoek. Ik zette mijn fiets wel een eindje
verder tussen de rekken. Ik deed hem op slot met de sleutel en met nog een
extra zwaar fietsslot. In deze buurt weet je maar nooit. Ik bedacht dat deze
man, gezien het steprelletje, wel extra onvoorzichtig was... Straks een roze
fiets met twee platte doorgesneden banden, of met maar één wiel en zonder zadel…maar
ja….
Toen ik mijn handtas uit de fietszakken haalde, kwam er een
moeder met haar dochter voorbij gewandeld. “Kijk”, riep het meisje, “dat is
mijn fiets, die vorige week voor de Zeeman gestolen werd!!”
“Ben je zeker?”, zei de moeder, “Maar ja ma, kijk met de
sticker van het lieveheersbeestje op de fietsbel, en kijk die roze bloemetjes
op de fietszak! En hij staat niet op slot, mijn roze fietsketting hangt er niet
meer op. Moeten we nu de politie bellen, om te zeggen dat we mijn gestolen
fiets teruggevonden hebben”? Het meisje en haar moeder keken nog eens rond. “Niks
politie, je neemt nu je fiets uit het rek en je fietst er nu onmiddellijk mee naar
huis, opgelost” zei de vrouw.
Eventjes dacht ik aan die man, die straks uit de kroeg zou
komen en die zeker zou denken dat die twee kut..M zijn fiets gestolen hadden. Karma
bestaat!
Sim, 6 augustus 2026
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Ik hoor heel graag van jullie wat jullie van mijn verhaaltjes vinden ?