MUGGENZIFSTER

 

De hittegolf had zich nog steeds boven Europa genesteld en iedereen zocht overal de schaduw en de koelte op. We waren niet echt moe van de lichamelijke arbeid, maar zweterig en afgemat van de hitte.

Het was behoorlijk warm in de slaapkamer en net toen ik bijna in ’t slaap dommelde, hoorde ik op de achtergrond een sirene afgaan. Niks brand- of autoalarm alleen een vrouwtjesmug die naar lekker bloed op zoek was. Waarom moeten die loeders eerst met een schrille zoemtoon een paar rondjes rond je oren doen alvorens ze wilden aanvallen? Ergens in de evolutie is er toch daar in de muggenwereld iets faliekant fout gegaan! Waarom maken die vrouwtjes zo’n snerpend lawaai alvorens ze hun bloedgever gaan aanvallen? Waarom strijken ze niet zonder kabaal te maken gewoon op je arm of je bil neer, schroeven ze hun slurfje erin en tappen een beetje van dat lekker bloed, punt. Zo zou het moeten zijn. Maar nee eerst er zeker van zijn dat het slachtoffer je aanval goed gehoord heeft, dan de schroef erin, bloed oppompen en daarna je donor als dank een joekel van een beet geven die nog dagen blijft jeuken.

Je mag je ondertussen insmeren met allerlei anti muggensprays, je kan diverse stekkers met anti insecttabletten in de elektriciteit steken of met een bus rondsproeien, die smeerlappekes zijn er ondertussen immuun voor geworden. Ja van de vrouwtjes kan je alles verwachten.. de mannetjes daarentegen steken nooit, Ik ben geen echte muggenzifster, maar waarom kan de wereld niet uitsluitend uit mannelijke homo-muggen bestaan?

Je hoort ze rond je oren zoemen omdat je daar je lichaamswarmte uitstraalt. Want ook je bloed moet op een zekere temperatuur zijn, wil madame mug jouw eiwitten kunnen gebruiken om haar eitjes te kunnen ontwikkelen. En waarom altijd mijn bloed? Nooit dat van manlief! Oké ik heb O positief en daarom straalt dat misschien optimistischere en leukere dingen uit dan bij een A negatief mens.. maar toch verdeel het een beetje! Ieder zijn eigen muggenbeet en jeuk!

En lef dat die krengen hebben. Ze steken zich daarna zelfs niet weg achter de gordijnen of achter de kasten.  ’s Morgens zitten ze dan zo’n twintig centimeter boven je nachtkastje, met een stoma vol van jouw bloed, uit te buiken op het crème kleurige slaapkamerbehang. Ze weten verdorie goed dat hun bloedgever hun niet met de vlakke hand gaat plat meppen, want dat je anders binnen tien jaar nog steeds die bloedtransfusie op het papier kan zien…

 Met insectenspray in aanslag, krijgt de toekomstige moedermug van mij een stevige douche. Hopelijk werkt die nog alvorens er opnieuw een roedel kleine stekers geboren worden.

Sim,  met grote joekel muggenbeet op mijn kont

13.07.2026